ผมเคยทานก๋วยเตี๋ยวกับพี่พีหลายครั้ง คล้ายๆ จะไม่เคยเห็นพี่เขาเติมเครื่องปรุงเลยสักครั้ง... แต่พอฟังเครื่องเสียงพี่พีบอกว่า EQ หรือปรุ่มปรับเสียงทุ้มแหลมมันจำเป็นต้องมี... อ้าว...ทำไมมันตรงข้ามกันอย่างงี้ล่ะ
ก๋วยเตี๋ยวกับดนตรี ไม่น่าจะมาเทียบกันได้นะครับ
นอกจากใช้อายตนะคนละส่วนแล้ว ระดับความละเอียดอ่อนก็ต่างกันมากด้วย
ก๋วยเตี๋ยว น่าจะใช้เพียงปาก คอ จมูก ในการมีผัสสะ
ในขณะที่ดนตรีนั้น นอกจากใช้อายตนะทุกส่วนแล้ว
ยังต้องการญาณผัสสะอีกหลายส่วนมาเป้นเครื่องช่วย
อาหารอร่อยนั้น เด็กอาจรับรุ้ได้เท่า หรือไกล้เคียงผุ้ใหญ่
แต่จะบอกว่า ไฮเฝทกับออยสตาร์ค ต่างกันอย่างไร คงต้องใช้เวลาเป้นสิบๆ ปี
เดิม ผมก็ปรุงก๋วยเตี๋ยวเหมือนคนทั่วไป
บางที เพื่อนสั่งเหมือนกัน รอผมเติมเครื่องเสร็จมันก็คว้าไป
บอกว่า เอ็งทำแล้วอร่อยกว่ากู
โตขึ้น อาหารที่รับประทาน ก็ดีกว่าตามโรงอาหารสมัยเด็ก
ความจำเป็นต้องปรุงก็หมดไป ยกเว้นอาหารที่ต้องปรุง อย่างก๋วยเตี๋ยวเนื้อวัดฉิมฯ
ผมก็เลยแทบจะไม่ปรุงอะไรเลย เพื่อได้รู้รสมือของคนทำอีกด้วย