เห็นรูปนี้แล้วคิดถึงสมัยเด็กๆ เป็นที่สุดครับ ไม่เคยเห็นที่ไหนขายอีกเลยตั้งแต่โตขึ้นมา
เมื่อก่อนนี้คน มีศิลป์ดีๆ ติดตัวกันเยอะ แทบทุกแขนง เคยฟังคนแก่เป่าใบไม้ใบเดียวเป็นเพลงที่เครื่องดนตรีอะไรก็ทำไม่ได้เหมือน ทุกตัวโน้ตให้อารมณ์สุดๆ ที่ไม่เคยได้อารมณ์เพลงแบบนั้นในสมัยนี้
เดี๋ยวนี้คนเน้นแต่ความคมชัด มีหลายคน ในเฟสที่เป็นเพื่อนผม พยายามถ่ายภาพชัดๆ แบบกล้องโซนี่สไตย์ ถ่ายดอกไม้ชนิดเดียวกับที่ผมถ่าย เอาความคมชัดหวังจะมาข่ม ก็เป็นเรื่องของคนสมัยใหม่ชอบแบบนี้กัน
แต่วันนี้มีคุณครูผู้หญิงสูงอายุท่านหนึ่ง มาคุยว่าชอบรูปที่ผมถ่ายมากๆ เหมือนรูปสมัยเก่า ถามดู ภึงรู้ว่าเป็นครูสอนศิลปะ ก็ยังดีที่มีคนตาถึง รู้จักแยกแยะภาพได้
เลนส์ที่พี่ยกมา ผมยอมรับว่าสีสวยมากๆ ถึงมากที่สุด (แอบคิดในใจว่า มันหวานน่ารักกว่าไลก้าที่ดูขรึมๆ)
สำหรับรูปภาพ ณ เวลานี้ พี่ทำให้ผมใจแตก ไม่สามารถกลับไปยอมรับภาพที่แบนมีแค่สองมิติอีกไม่ได้แล้วครับ...สะเป็กเลนส์ตัวใหม่ ต้องทั้งสีสวยและมิติสุดยอดด้วยเท่านั้น... แต่ราคาอนาถาในงบสามหมื่น จะซื้ออาทิตย์แรกของเดือนพฤษภาคม (เพราะมีค่าเช่าเสา AIS เข้าบัญชีมาแปดหมื่นกว่าบาท เศษของห้าหมื่น ว่าจะจ่ายค่าเลนส์กล้องใหญ่ครับ)
ถ้าพี่ค้นไปเจอ อย่าลืมเอามาแปะในกระทู้กล้องใหญ่ให้ด้วยนะครับ จริงๆ ซื้อต้นเดือนเมษานี้ก็ได้เลยนะครับ (ต้นเดือนเมษาเหลืออีกไม่กี่วัน ผมคงต้องรีบทำการบ้าน) เพราะบัตรเคดิดเฮียเทรนส์จะตัดเดือนถัดไป ช้านิดช้าหน่อยไม่ว่ากันนะครับพี่นรินทร์ 55555 (จริงๆ เงินในถุงกอล์ฟก็ยัง อยู่ แต่กฏต้องเป็นกฏ มันเป็นเงินสำรองฉุกเฉิน เรื่องของแค่นี้ ไม่ควรเอาออกมาใช้ ถึงเมียจะไม่รู้ก็ตาม)
