Photo Links

[K. PJ]

นี่ละคือสิ่งที่รอให้พี่คุย​ พี่เกิ่นไว้เหมือนจะคุยในแนวนี้​ แต่ผมรอเก้อมาหลายกระทู้​แล้ว​ 555555​ กระทู้​นี้น่าจะใช่ของจริงที่ผมต้องการซะทีครับ​

 

น่าจะเกิ่นเรื่อง​การถ่ายภาพไว้​ ให้รอตั้งแต่อยู่เวปโน้นแล้วละ​ ถ้ายกมาให้ดูกันแบบนี้​ในตอนนั้น​ ผมคงเล่นกล้องตั้งแต่ตอนโน้นไปแล้วละครับ​ ผมไม่ค่อยมีหัวทางศิลป์​ถ้าไม่มีคนชี้แนะ....​พี่ยกระดับตากล้องมา​ ทำให้นึกถึงตอนพี่บอกระดับคอนดัก​เตอร์​ไว้เมื่อก่อนเลยละ​ 55555​

[pee]

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=Clg7rQB6H2U" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=Clg7rQB6H2U</a>

กล้องสมัยใหม่ ทำกาลิเลโอตะลึงได้เหมือนกัน

[K. PJ]

เห็นเขาว่ามีการสะแต็ก ต้องใช้โปรแกรมทำครับ ทำให้ได้รายละเอียดดีทุกอย่างมารวมกัน

[pee]

สยามดิสคัฟเวอรี่ คว้า Kooné สุดยอดช่างภาพแนวฟลายอิ้งระดับโลก จัดนิทรรศการภาพถ่ายคนบินได้ “ศิลปะเหนือจริง” ครั้งแรกในไทย “Kooné Photo Exhibition in Bangkok” วันนี้ – 4 เม.ย. นี้

เจอข่าวนี้แล้วอดเขียนอะไรไม่ได้
ขั้นแรก ก็สืบก่อนว่าหมอนี่เป็นใคร...อ๋อ ช่างภาพธรรมดาคนนึง
ระดับโลกหรือเปล่า....สมัยนี้ อะไรก็เป็นระดับโลกทั้งนั้น ถ้าจะอวดอ้าง
“ศิลปะเหนือจริง” หรือเปล่า อันนี้สิ ปัญหา เขาอวดว่า
ที่สุดแห่งปรากฏการณ์ศิลปะภาพถ่ายแนวเซอร์เรียลลิซึม (Surrealism) อีกหนึ่งวัฒนธรรมการถ่ายภาพสตรีทสไตล์รูปแบบใหม่ที่มาแรงที่สุดในปีนี้

ขอนุญาตอ้วกแปร๊บบบ

คำว่าเหนือจริง มันต้องไม่มีในความเป็นจริง แล้วศิลปินสร้างสิ่งนั้นออกมา
อย่างงานของเดลฝอก Paul Delvaux หรือที่ดังสุดๆ ก็คือ ดาลี หรือมาร์กริต





สำหรับรูปถ่าย คนแรกที่เป็นเซอเรียลลิสต์ก็คือ Man Ray



คนไทยนี่มันโง่ถึงขนาดนี้ มิน่า บ้านเมืองจึงถอยหลังลงคลอง
เอางานห่วยๆ มายกย่อง ปิดป้ายผิดๆ

งานแบบนี้ เปิดดูในเว็บยังเสียดายลูกตาเลย
https://www.google.com/search?q=Koon%C3%A9+photo&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwjwidXkhbPhAhVa7HMBHQovDJYQ_AUIDigB&biw=1293&bih=671

[pee]

เมื่อไม่ใช่เซอเรียลลิสต์ แล้วงานของนาย Denis Koone Kuhnert เป็นอะไร
ตอบง่ายๆ ว่า เป็นงานลอกแบบครับ



งานแบบนี้ เกิดมาแล้วร้อยกว่าปี ตั้งแต่ Eadweard Muybridge อยากรู้ว่า
เมื่อม้าวิ่งห้อนั้น สี่ขาลอยหรือติดพื้น เป็นงานยิ่งใหญ่ที่นำทางสู่ภาพยนต์



ในแง่สุนทรียภาพนั้น ก็เริ่มต้นมาร้อยกว่าปีเหมือนกัน ด้วยผลงานของ JACQUES-HENRI LARTIGUE



แล้วมาถึงจุดสูงสุดที่งานของ Henry Cartier Bresson



รูปถ่ายหยุดเวลาแบบนี้ ทุกวันนี้โอนไปเป็นงานกัมมาจลหมดแล้ว
มันไม่มีที่ว่างให้งานพวกนี้แทรกเข้าเป็นศิลปะ หรือแม้แต่รูปถ่าย
เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของการถ่ายทอดความเคลื่อนไหว ซึ่งเป็นหน้าที่ของภาพยนต์

เอาหนังมาหยุดดูทีละเฟรม อยากให้คนบินได้ จะเอาแค่ใหนก็เป็นเรื่องกระจอกๆ

[pee]

รูปนี้สร้างชื่อและเงินให้กับช่างภาพอย่างมหาศาล
โปสเตอร์อย่างที่เห็น ขายได้นับล้านใบ
ตัวเลขยืนยันไม่ได้ เพราะแค่ปี 1986 ที่พิมพ์ขาย ขายได้สี่แสนกว่า
ปารีสได้รับการยืนยันว่าเป็นเมืองแห่งราคะจริตที่น่าหลงไหล
ใครๆ ก็ได้อะไรๆ ไปจากรูปนี้เป็นอันมาก

ยกเว้นสองคู่รักนิรนาม

โรแบร์ ดัวนู ช่างภาพรับงานมาจาก LIFE ให้ถ่ายรูปเกี่ยวกับความรักในกรุงปารีส
เขาเจอคู่รักนี้ว่าชอบจุ๊บกันในที่สาธารณะ ก็เลยจ้างแสดง (ทั้งคู่เป็นนักเรียนการแสดง)
ให้เงินไปห้าร้อยฟรัง ในปี 1950 มันก็ไม่น้อยเลย แล้วก็ได้รูปนี้มา

สรุปว่า มันคือรูปจัดฉาก ที่ดังคับโลก

หญิงสาว ที่แก่แล้วตอนโปสเตอร์พิมพ์ขาย คิดว่าเธอน่าจะได้เงินมากกว่าที่เคยได้
ก็เลยฟ้องขอเงินห้าแสน เธอแพ้ เพราะไม่มีข้อพิสูจน์ที่น่าเชื่อว่าเป็นเธอ
แม้ช่างภาพจะให้การว่า จำเธอได้ และเคยมอบรูปชุดหนึ่งให้ตั้งแต่สมัยนั้น

สรุปว่า แห้ว ครับ



ผมคิดว่า ทั้งคู่ควรได้ผลประโยชน์เพิ่ม มากกว่าห้าร้อยฟรังในครั้งแรก
แต่จะเป็นเท่าไร สวรรค์อาจจะรู้

 

คนที่เกี่ยวข้อง
Robert Doisneau
Françoise Delbart
Jacques Carteaud

[pee]

อนุสนธิจากรูปข้างบน เราก็คงตระหนักว่า
รูปถ่ายกับความเท็จนั้น เกิดมาคู่กัน มนุษย์เราช่างถูกหลอกได้ง่ายดายราวกับสัตว์เชื่องๆ
การที่จะถ่ายรูป โดยดำรงความสัตย์ ความเที่ยงแท้เอาไว้ ยากเย็นกว่าถ่ายรูปให้ประสบความสำเร็จ

ยิ่งเทคโนโลยี่พัฒนาไปมากเท่าไร ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ก็ยิ่งลดถอยลงเท่านั้น
ยิ่งการถ่ายรูปสะดวกง่ายดาย มนุษย์ก็โง่ลงตามความง่ายนั้น
การถ่ายรูป เพื่อถ่ายทอดตัวตนของคนถ่าย กำลังจะสูญสลาย

โชคดีที่ผมหมดความ "อยาก" ในกิจกรรมพวกนี้ไปแล้ว
จึงพอจะมีความสงบในอารมณ์ได้บ้าง



รูปนี้โด่งดังในฐานะตัวแทนชัยชนะและความกล้าหาญของนาวิกโยธินสหรัฐเหนือเกาะอิโวจิมา
ฝีมือถ่ายของ Joe Rosenthal  ช่างภาพสำนักข่าว AP
ทุกคนคิดว่า นี่คือวินาทีประวัติศาสตร์ และทรงคุณค่าทางจิตใจอย่างหาที่เปรียบมิได้

โอ้ โน่ว ...มิใช่เลย

วินาทีประวัติศาสตร์นั้น ถูกบันทึกไปก่อนหน้านั้นแล้ว
ธงแรกที่ปักสำเร็จ คือรูปนี้


ลิ้งค์ตายเสียแล้ว หาใหม่ครับ

https://www.washingtonpost.com/news/checkpoint/wp/2016/08/24/there-were-two-flags-raised-at-iwo-jima-the-marine-corps-now-says-it-misidentified-men-at-both-of-them/

ปักไปแล้ว เกิดมีคนบอกว่า ธงเล็กไปหน่อยนะ เปลี่ยนผืนใหม่ดีกว่า
โรเซนธาล ซึ่งปีนขึ้นมาไม่ทันธงแรก ฉวยโอกาสงามนี้ทันที
เขาขอเป็นคนบันทึกภาพนี้ (ช่างภาพที่ถ่ายธงแรก ทำกล้องพังอย่างโชคร้าย)

มันเป็นการ "จัดฉาก" เพื่อการชวนเชื่อ
และคนเมกันก็ยึดติดกับมันอย่างไม่รู้ตัว

โรเซนธาล คว้าเครดิตการปักธงไปอย่างเฉียดฉิว
เขาเป็นช่างภาพสำนักข่าวใหญ่ การเผยแพร่จึงกระจายกว้างขวาง
ถูกละที่เขาเก่ง


แล้วคนที่ถ่ายธงแรกล่ะ
ค้นในเน็ต เจอรูปเล็กๆ เพียงเท่านี้


Louis R. Lowery (1916 - 1987)

[K. PJ]

เคยเจอบ่อยครับ​ เหตุการณ์​แบบนี้  ช่างภาพขอให้​ เอ็คซั่นใหม่​ เพราะถ่ายจังหวะงามๆ​ ไม่ทัน​ อารมณ์​จากภาพที่ออกมา​ ให้เห็นหายไปเยอะครับ

[pee]

Eugène Atget 1857-1927
เออเชณ อัดเย่ ตายก่อนมีรูปสีครับ

หนึ่งในช่างภาพที่ยอดเยี่ยมที่สุดบนโลกใบนี้

Berenice Abbott 1898-1991



เป็นช่างภาพสตรีลือนาม แต่ความสำคัญที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่รูปถ่าย
อยู่ที่ชายแก่ที่เธอรู้จัก และสนิทสนมด้วย ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต และเธอได้เนกะตีฟล้ำค่าทั้งหมดที่เขามี

แอ็บบอตเกิดในตระกูลมีเงิน เธอเรียนศิลปะที่ปารีสและเบอร์ลิน
ในปี 1923 อายุเพียง 25 เธอเจอแมน เรย์ ช่างภาพเซอร์เรียลลิสต์คนสำคัญ
เรย์รับเธอเป็นผู้ช่วยในห้องมืด ด้วยเหตุผลง่ายๆ ว่า เธอถ่ายรูปไม่เป็น

สุดท้าย เธอก็หลงไหลในเทคนิคนี้ และกลายเป็นเรย์ ที่เห็นแววจนยอมให้เธอใช้เครื่องมือของเขา
จากการทำงานกับเรย์ เธอได้เจอช่างภาพแก่ๆ ที่ไม่มีชื่อเสียง
แต่ศิลปินกลุ่มเซอร์เรียลลิสต์นิยมผลงานของเขามาก

งานของเขาเป็นรูปท้องถนนและอาคารบ้านเรือนแห่งปารีส
มันเป็นงานที่แปลก เพราะเหมือนเวลาหยุดนิ่ง คนในรูปมีน้อยมาก
แสงเงาและรายละเอียดมีลักษณะคล้ายความฝัน

แอบบอตค่อยๆ สนิทกับชายชราคนนี้ จนเข้าถึงชีวิตส่วนตัวของเขา
ในปี 1927 ชายชราอายุ 70 ยากจน สุขภาพเสื่อมโทรม ก็เสียชีวิต
ทุกันนี้ โลกรู้จักงานของเขา จากการเก็บรักษาและเผยแพร่ของแอ๊บบ็อต

Eugène Atget

[K. PJ]

คนไม่เป็นเลยอาจซึมทรับย์ได้ง่ายกว่าคนเป็นครึ่งๆ กลางๆ มั้งครับ เพราะอาจรั้นไม่เชื่อในบางคำสอนทำให้เรียนรู้ได้ช้า

[pee]

แอ๊บบ็อตเรียนศิลปะ ดังนั้นจึงมีฐานที่ดีในการเข้าถึงสื่อนี้
เธอยังอยู่ในกลุ่มก้าวหน้า จึงเปิดรับการถ่ายรูปได้โดยไว
เธอทำงาน cityscape คล้าย Atget แต่เพราะเป็นคนเมือง
งานก็เลยมีแต่ตึกใหม่ๆ



ยิ่งกว่านั้น แม้แต่จะพยายามบันทึกความเปลี่ยนแปลงของนิวยอร์ค




เมืองที่มีแต่เปลือก จึงไม่มีค่าทางความอาวรณ์

[pee]

สิ่งที่โดดเด่นในงานของ Atget ก็คือความซื่อ บริสุทธิ์
คุณสมบัตินี้ พบไม่บ่อยในกลุ่มคนที่ดัดจริตสุดๆ อย่างพวกศิลปิน

[K. PJ]

เนี่ยแหละใช่เลยละ​ ผมชอบแบบเนี้ย

 

ไม่มีการแต่งแต้มแสงเงา.... เดี๋ยว​ผมคงต้องเข้าไปค้นผลงานคนนี้ดูซะแล้ว



ชอบมากเลยครับ​ ใช้แสงจากธรรมชาติ​ล้วน​ดูแล้ว​ สบายตา​ ไม่มีแสงจากไฟแฟลช​ส่องลงที่ภาพแช้วมันแยงตาเราอย่างไรไม่รู้​ ผมรู้สึกแบบนี้ทุกครั้งที่เห็นภาพใช้ไฟช่วย  มันคือการแต่งเติมเสริมแต่งที่ผมไม่ใคร่ชอบเลย​

[pee]

Red and White Mountain

Original Ansel Adams photograph
Negative Date: 1930
Print Date: 1930
Signed: "Ansel E. Adams"
Image Size: 5 7/8" x 7 7/8"
Condition: Excellent
Includes Certificate of Authenticity from The Ansel Adams Gallery
Price: $15,500.00
https://shop.anseladams.com/category_s/146.htm

เผื่อใครอยากซื้อรูปจริงมาแปะข้างฝาเล่นๆ





อ้อ ชิ้นเล็กนะครับ ราวๆ 6x8 นิ้วเท่านั้น
ห้าแสน มีทอน

[K. PJ]

ดูราคาของแต่ละภาพแล้ว ............

การที่ผมอยากจะถ่ายรูปก็ด้วยหลายสาเหตุครับ คงไม่ได้หวังขาย

1. ผมขับรถช่วงหน้าฝน เวลาผ่านภูเขา ผมจะจะเจอวิวสวยๆ แล้วอยากเก็บภาพนั้นไว้ให้ได้อารมย์แบบนั้นมากที่สุดเท่าที่จะทำได้จริงๆ ครับ เพราะการขับรถผ่านตรงนั้นหลายๆ สิบครั้ง  อาจมีเพียงครั้งเดียวที่เห็นความสวยแบบสุดๆ แบบนั้น จังหวะแสง จังหวะก้อนเมฆที่ลอดอยู่ตีนเขา แบบนั้นวันนั้น เราอาจไม่ได้เห็นมันอีกแล้วในชีวิตนี้น่ะครับ ผมเคยยอมขับรถยูเทิร์นย้อนกลับมาเก้บภาพนั้น แต่กล้องเล็กเก็บไม่ได้หมดแน่นอนครับ มันเก้บไม่ได้เศษเสี้ยวของความสวยงามในวันนั้น แต่ก็ยังดีที่ได้เก้บมาบางเสี้ยว

2. มีหลายที่ ที่ผมเห็นแล้วมันสวย แต่ถ่ายด้วยกล้องธรรมดาๆ แล้ว เก็บความสวย ความอังลังการณ์ ไมได้หนึ่งในสิบ อาจต้องใช้กล้องใหญ่เท่านั้น ผมคิดว่าถึงจะเก็บได้เพียงแค่เกือบครึ่งของสายตาที่เห็นจริงๆ ก็ยังดี

สองสิ่งสำคัญนี้ที่ทำให้ผมอยากเล่นกล้องใหญ่ครับ