แบรนด์เกรดต่ำอาจจะรวย
แบรนด์เกรดสูง ทำง่ายกว่า ใช้ของแพง ตั้งราคาให้สูงไว้ แต่ถ้าไม่ดีสมราคา สักวันหนึ่งก็เจ๊ง
อันนี้เห็นด้วยจากการไปฟังตามบ้านเพื่อนมา แอมป์ยิ่งกำลังเยอะๆ ก็ต้องคาดหวังไว้เยอะด้วย แต่กลับกันว่าที่เจ้าของชุดส่วนใหญ่
จะชอบฟังเสียงนางเป็นหลักกัน ซึ่งจริงๆแล้ว แนวเพลงแบบนี้ ใ้ช้แอมป์สัก 40-50วัตต์ ก็เหลือเฟือ ฟังได้ผ่อนคลายกว่า แอมป์กำลังมากๆเสียอีก
อีกทั้งลำโพง ก็ราคากลางๆก็เข้ากับแอมป์ได้ก็มีเยอะแยะ กลายเป็นว่า แอมป์แพงขึ้น ก็ต้องหาลำโพงที่แพงขึ้นมาจับคู่กันอีก ถึงจะสมศักดิ์ศรี..บานปลาย
ทุกครั้งที่ไปฟังของแพงๆ แล้วรีบกลับมาฟังชุดเรา มันก็เพราะดีออก ไม่เห็นจะขาดอะไร ถ้าอยากได้จะจะ รายละเอียดหยุมหยิม ก็เสียบฟังกัับหูฟัง
เลยน่าจะดีกว่า.....หูฟังก็บาน เล่นกันเป็นหมื่นๆอีก เฮ้อ
ผมนี่เปลี่ยนแอมป์มาหลายสิบตัว แต่ลำโพงเปลี่ยนน้อยมาก เจอเนื้อคู่แล้ว เลยหยุด หันมาเน้นของถูกๆ อย่างวินเทจแทน ใช้คุ้มเงินกว่า
ตัวเดียวมีโฟโน mm ให้ครบ เสียก็ขายทิ้ง แล้วยกตัวใหม่มาแทนเลย ไม่รอซ่อม
แบรนด์ ยี่ห้อ นี่ก็มีผลกับจิตใจด้วยเหมือนกันนะครับ ความสบายใจด้วย นี่ถ้าผมมีเงินเหลือๆสักหน่อย จะไปลองฟังลำดพง diy ตัวเป้งๆ ราคาหลักแสน
ที่คนไทยทางเหนือทำสักที มีเพื่อนใช้อยู่ ฟันธงว่า เสียงดีกว่าลำโพงราคาเป็นล้านเสียอีก แต่เช็คดูงบส่วนตัวแล้ว ผมคงเล่นได้แค่ตัวกลางๆย่อมๆ ที่ราคา ~ 2-3 หมื่นได้เอง ขนาดก็พอเหมาะกับห้องเรา
แบรนด์ดีๆ จะมีผลกับตอนขายต่อด้วยนะครับ ขายได้ไว แบรนด์ไม่ดัง ขายออกยากมากๆ เหมือนอย่างแผ่นเสียง หากอัลบั้มเดียวกัน 100% คนก็มัก
หยิบแผ่นเมกาก่อน แผ่นญี่ปุ่น ทั้งๆที่ บางอัลบั้มเสียงต่างกันน้อยมากๆ รวมทั้งราคาด้วย ที่แน่ๆ แผ่นยุ่น จะได้แผ่นที่ใหม่กว่าแน่ๆ..มีโอบิอีก
