https://www.youtube.com/watch?v=0P-o7v0UxIAผ่านไปเจอสารคดีชิ้นนี้ จัดว่าดีที่สุดในชุด
แม้ว่าสำนวนหลายประโยคจะพาเหียรไปบ้าง
แต่ที่กระทบใจ ไม่ได้อยู่ในคลิบ แต่เป็นความเจ็บใจฝังลึกจากคำของนางหนึ่ง
เธอชื่อขวัญดี อัตวาวุฒิชัย เจอกันเมื่อเธอมาสอนพิเศษที่ภาควิชาประยุกต์ศิลป์ คณะมัณทนศิลป์
เวล่นั้นผมเรียนไปด้วยสอนไปด้วย จึงถือว่ามีภูมิทางศิลปะอยู่บ้าง
ในชั้นเรียน ผมถามอาจารย์ว่า งานกวีของอังคาร เป็นอย่างไร
เธอในฐานะเป็นผู้รู้ในวรรณกรรม ตอบอย่างไว้ตัวว่า ก็พอได้อยู่ แต่ไอ้คำปิดท้ายน่ะสิ
ทำผมเดือดทุกครั้งที่สึกถึง
"แต่ อังคารยังไม่ได้ซีไรท์นะ...."
เวรเอ้ย เอารางวัลโรงแรมจัด มาตัดสินกวีในรอบร้อยปีอ่ะนะ
ช่างกล้า
ตอนนั้น เธอเป็นกรรมการรางวัลสั่วๆ นี่ด้วย
