หาเลนส์ให้ได้มาซึ่งสุนทรียภาพ​

[K. PJ]

ผมว่าสีหน้าภาพผู้หญิงดูไม่ค่อยเหมือนจริงแบบธรรมชาติ เหมือนหน้าฝรั่งผู้ชายนะครับ หรือเพราะเขาทาเครื่องสำอาง บอกตรงๆ ผมไม่ค่อยจะชอบผิวหน้าที่ออกมาใหนภาพที่ถ่ายผู้หญิงทุกภาพเลย แล้วช่างภาพมืออาชีพที่ถ่ายผู้หญิงแต่งหน้าทาปาก ทำไมดูออกมาดีจัง แต่ผมทำแบบเขาไม่ได้

แต่ผิวเนื้อที่แขนก็โอเคนะ

ยกเว้นหน้าของเด็กๆ


ผมคิดว่าชีวิตนี้ผมคงไม่สามารถวางจุดโฟกัสได้ตามใจปารถนาครับ ตาผมมองไม่ออกจริงๆ ใน EVF ว่าโฟกัสมันตกตรงไหนกันแน่ ที่เป๊ะๆ คือฟลุ๊คครับ พอเอาลงคอมป์ถึงรู้ว่าเราพลาดอีกแล้ว ผมโฟกัสก่อนถึงขอบแก้วอีกแล้ว

F 6.8 SS 1/20 ISO 100 SINAR Lens 10:35am

https://uppic.cc/d/5w51



F 6.8 SS 1/13 ISO 100 SINAR Lens 10:38am (แสงเปลี่ยนเพราะเมฆเคลื่อนตัวตลอดเวลา SS เลยต้องเปลี่ยนครับ)

https://uppic.cc/d/5w5f

[pee]

แบบเป็นมนุษย์นะครับ มีผู้หญิงวัยนี้คนใหนบ้างที่ไม่แต่งตัว

อย่าคิดมากหรือเอาตัวเองเป็นที่ตั้งมากเกินไปครับ
จะถ่ายรูปไม่สนุก

[K. PJ]

แบบเป็นมนุษย์นะครับ มีผู้หญิงวัยนี้คนใหนบ้างที่ไม่แต่งตัว

อย่าคิดมากหรือเอาตัวเองเป็นที่ตั้งมากเกินไปครับ
จะถ่ายรูปไม่สนุก

มันไม่สนุก ไม่มีความสุขเพราะมันไม่ค่อยถูกใจน่ะครับ เห็นหน้าพอกแป้งออกมา แบบมันๆ ด้านๆ อย่างไรไม่รู้ ถ่ายออกมาก็อยากให้มันดูสวยงามถูกใจเราบ้างแค่นั้นครับ ถ่ายรูปผู้หญิงสาวผมไม่อยากขยายภาพออกมาดูซ้ำสองเลยครับ รูปเด็กยังดูซ้ำได้ไม่เบื่อ หรือรูปผู้ชายก็ยังดูดีกว่าเยอะ ถึงหน้าจะเสีย แต่นั่นมันคือธรรมชาติจริงๆ ของผิวเขา

รูปอินเดียนนั่นผมยังรู้สึกว่าหน้าเขามันๆ อยู่นะครับ ไม่รู้เพราะอะไร แต่อารมย์ภาพเยี่ยมมาก

[pee]

ไม่สนุก ก็ไม่ต้องถ่ายครับ

กฏข้อแรกของการทำงานศิลปะคือ เราต้องมีความรู้สึกร่วมในทางบวกกับการทำงาน
ก็ติดป้ายไปเลยว่า รับถ่ายรูปบุคคลเฉพาะหน้าสด งานจะได้ลดลงด้วย
อย่างรูปเด็กสาวน้อย ผมก็รู้สึกรำคาญเมื่อเห็นทาปาก ก็เลยไม่ย้อนดูอีกเลย

ส่วนการโฟกัส ต้องหาจุดที่มีเส้นดิ่งเป็นเป้าหมาย
แต่ในเมื่อปรับเลนส์จนได้ประสิทธิภาพเต็มร้อยแล้ว
ต่อไปคงง่ายขึ้น

[K. PJ]

สายตาผมคงแย่จริงๆ ครับ พี่บอกผมถึงรู้ว่าเด็กทาปาก ผมคิดว่าแดงธรรมชาติซะอีก ดูตัวจริงๆ ผมควรมองเห็นได้ชัดเจน แต่ผมก็ยังไม่เห็นนะครับ ถามแฟนดู แฟนบอกว่าก็เห็นเด็กถือลิปสติกอยู่ ...ตาผมแย่แบบนี้คงเอาดีลำบาก แต่ใจมันรัก จะอย่างไรก็สู้ครับ

รอชมของพี่นรินทร์ก็ไม่ยอมเผยตัวซะที

แต่โฟกัสรู้สึกง่ายขึ้นจริงๆ ครับ แต่เหมือนมันตรงขึ้น ภาพมันใสขึ้น แต่เปอร์เซนต์น้อยมาก

และต่อไปคงหลบคนพอกแป้งมาถ่ายละครับ

[pee]

สายตาผมคงแย่จริงๆ ครับ พี่บอกผมถึงรู้ว่าเด็กทาปาก

สายตาไม่ได้แย่ดอก เห็นอะไรทะลุปรุโปร่งขนาดนั้น
เป็นเพราะไม่ใส่ใจมากกว่า

ที่จริง เวลาเรามุดดูกระจกภาพ มันเท่ากับเราตัดขาดโลกแวดล้อมในขณะนั้นไปหมด
มีแต่เรา กับสิ่งที่ตาเห็น ดังนั้น ถ้าใส่ใจแล้วละก้อ เราจะเห็นหมดครับ

คำแนะนำก็คือ เมื่อมองกระจกรับภาพ อย่าไปคิดว่ากำลังดูโลก
ให้คิดว่า กำลังดูชิ้นส่วนของรูปทรง สี น้ำหนัก พื้นผิว.....คือเป็น absolute objective
เราจึงจะเห็นอย่างเดียวกับกล้อง

แล้วค่อยใช้สิ่งที่กล้องไม่มี คือวิจารณญานของเรา ตัดสินการกระทำการใขั้นสุดท้าย

อาจารย์ธงชัย รักประทุม ครูจิตรกรรมสมัยผมเรียนช่างศิลป์ สอนว่า
อยู่หน้าทิวทัศน์ อย่ามองว่าเป็นภูเขา ท้องฟ้า ดิน หรือระยะไกล้ไกล
ให้มองเป็นมวลสี

ในรูปวาดวิวสีทั้งหลาย คนที่อ่อนสำนึกทางจิตรกรรม จะวาดสิ่งที่อยู่ไกลให้เป็นน้ำหนักอ่อน
ที่จริงแล้ว ตาเราเห็นเป็นสีเข้มนะครับ แต่ความรู้พาเราหลง คิดว่าทำจางลงแปลว่าไกล

คนโบราณฉลาดมาก ที่กล่าวว่า "ขอบฟ้า เขาเขียว"
เขียว ไม่ใช่สีใบไม้นะครับ เขียวนี่ โบราณหมายถึงเข้ม เช่นเสียงเขียว คือเสียงเข้ม
หรือหมาชื่อไอ้เขียว จะสีดำเสมอ

คนที่คิดคำนี้ ไม่ใช่ช่างเขียนแน่นอน





เปรียบเทียบให้เห็น รูปแรกจากกล้อง
รูปสอง เทิร์นเนอร์วาดจากจินตนาการ
รูปสาม คอนสเตเบิล วาดจากที่จริง

[K. PJ]

ผมตามไปขยายภาพนี้ดู ไม่ว่าจะรายละเอียด ความคมชัดในระยะไกลๆ หรือแม้แต่มิติ ของภาพของข้างบนนี้ เหมือนเป็นกล้องเล็กธรรมดาถ่ายใช่ไหมครับ

หรือตาผมไม่ถึง แต่เขาถ่ายมาได้องค์ประกอบ แสงสีเสียง ดีกว่าผมมากมาย

จินตนาการ คงเป็นความคิดไปเอง บ่อยครั้งมันผิด เห็นด้วยครับ ส่วนที่อยู่ไกลๆ เราไม่เห็นรายละเอียดของมัน ค้องคิดเป็นปริมาณกลุ่มของสีและแสง เพื่อจัดองค์ประกอบให้เหมาะกับถาพที่เราถ่าย

[pee]

จากเว็บนี้
https://www.superprof.co.uk/blog/landscape-photography-tips/

น่าจะใช้กล้องธรรมดาๆ เพราะเป็นเว็บสอนถ่ายรูปครับ

[K. PJ]

จากที่ไม่เคยคิดที่จะย่างกายเข้าไปในงานโชว์ภาพถ่าย แต่ตอนนี้ซักอยากจะไปดูภาพถ่ายจากกล้องใหญ่ จากภาพจริงๆ ในกระดาษซะแล้วละครับ แต่คงไม่อยากดูของคนไทย อยากเห็นระดับมืออาชีพของฝรั่งมากกว่าครับ แต่คิดว่าคงไม่มีทางได้เห็นในเมืองไทยแน่ๆ

[pee]

ลองไปงานนี้ครับ

https://web.facebook.com/events/2216377835318866/



ถ้ามาชมก็เจอกัน หาข้าวกินสักมื้อ

[K. PJ]

เข้านี้มีอะไรแปลกๆ  เปิดหน้าเฟส​ที่พี่แนะนำไม่ได้ครับ  จัดในเมืองไทยหรือครับ

BACC คือสถาบันชื่อ​อะไรครับ  29 ตุลา  จะพยายามหาทางไปชมครับ


ดูเหมือนภาพขัดกับที่พี่บอกมา  ไกลคือมืดกว่าใกล้น่ะครับ ภาพนี้ใกล้มืดกว่าไกล

[pee]

จัดที่หอศิลป์ของกทม. ตรงข้ามมาบุญครองครับ
ผลงานของคุณเก๋+คุณเอ๋กับลูกศิษย์จาก cameraeyes school

[K. PJ]

https://www.uppic.org/image/O896M

อาจารย์​สอนคนถ่ายภาพขายในชัทเตอร์​สต็อ​ก  ตอนแรกก็รู้สึกชื่นชม​ในคำแนะนำคนในเฟซบุ๊​ค และชวนผมไปเรียน (ดูราคาแล้วสู้ไม่ไหวครับ)​ แต่พอมาเห็น​ผลงานที่เขาถ่ายๆ มาอวดแล้ว ดีใจที่เราไม่ได้ไปมีส่วนร่วมในงานนี้...​ถ้ารู้ว่าจะถ่ายแบบ แบบนี้  จ้างผมไปเรียนในราคาที่คนเรียนต้องจ่าย  ผมคงไม่ไปแน่นอนครับ

[pee]

งานจำพวกนี้แหละที่ทำให้ผมรับงานก่อตั้งและวางหลักสูตรให้กับสาขารูปถ่ายที่วิทยาลัยรังสิต
ในช่วงเวลานั้น การถ่ายรูปไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะเทียบชั้นขึ้นเป็นงานศิลปะได้เลย
มีเพียงคุณจิตร จงมั่นคง กับระบิล บุนนาคเท่านั้น ที่ผลงานพึงยกย่อง
อาจารย์พูน เกษจำรัสเอง แม้เป็นลูกศิษย์อาจารย์ศิลป์ ท่านก็มีบทบาทน้อยเหลือเกิน

เวลานั้น คตินิยมแปลกๆ เกี่ยวกับการถ่ายรูป กำลังครอบงำสังคม
และบุคคลากรในระบบก็ไม่มีพื้นฐานทางวิจิตรศิลป์สักเท่าใดนัก
อย่างเช่น มีคนบอกว่ารูปที่จะชนะรางวัลได้นั้น ต้องมีสีครบเจ็ดเฉดของรุ้งกินน้ำ

ฮา

นี่เป็นความเห็นจากกรรมการสมาคมถ่ายรูปอันดับหนึ่งของประเทศทีเดียวเชียว

อย่างไรก็ดี
รูปประเภทนี้ จะยังคงอยู่คู่วงการไปตลอด
ไม่ทนก็ต้องทนครับ

ของจริงกับของปลอม คนธรรมดาแยกไม่ออกอยู่แล้ว

ปล
ขอบคุณที่วางแต่ลิ้งค์ ไม่แปะรูปให้ระคายเคือง

[K. PJ]

คุณจิตร จงมั่นคง กับระบิล บุนนาค

ลองตามไปดูฝีมือการถ่ายของสองท่านนี้แล้วครับ แต่ไม่ค่อยมีมากนักครับ