เมื่อครั้งที่ผมร่างหลักสูตรศิลปะภาพถ่ายให้วิทยาลัยรังสิต
มีสองวิชาที่กรรมการวิทยาลัย สงสัย
(สถาบันอุดมศึกษาเอกชน จะต้องเริ่มต้นเป็นด้วยการเป็นวิทยาลัย
จนกว่าจะมีคนจบ จึงเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัย)หนึงคือวิชา "ความคิดเกี่ยวกับภาพถ่าย"
อีกหนึ่งคือวิชา "วัฒนธรรมสมัยใหม่"
คำอธิบายของผม คงทำให้กรรมการยอมรับ จึงอนุมัติให้เปิด
เสียดายที่ผมบันจุไว้สำหรับเรียนในปีสาม แต่ผมลาออกก่อนจะได้สอน
เอามาฝากคุยไว้ตรงนี้ละกัน
ทำให้เข้าใจเรื่องเพลงในยุคที่คุณพินิจกำลังฟังอยู่พอดี
ในช่วงที่ผมกำลังทำหลัดสูตรนั้น วิชาว่าด้วยวัฒนธรรมนั้นล้าหลังมาก
ตำราหลักเป็นผลงานของพระยาอนุมานราชธนกับสานุศิษย์
ผมอ่านแล้วก็คิดว่า นี่มันแนวคิดที่หมดยุคไปเป็นชั่วคนแล้ว
เรื่องที่ว่า วัฒนธรรมคิอสิ่งดีงามจากอดีต
คือเครื่องวัดความเจริญ ความสูงส่งทางจิตวิญญานอะไรทำนองนี้
มันก็ไม่ผิดดอกที่จะยึดถืออย่างนั้น แต่มันคับแคบเกินไป
และทำให้หลายสิ่งหลายอย่างถูกมองข้ามไป หรือมองผิดไปเป็นคนละมุม
ทางที่ดีคือ เราน่าจะมองกระบวนการทางวัฒนธรรมผ่านมุมมองใหม่
คือไม่มองบวกอย่างเดียว และไม่มองย้อนหลังอีกด้วย
วัฒนธรรมคือกระบวนการทางสังคมที่เกิดและเปลี่ยนไปในเวลาปัจจุบัน
อันมีผลให้การมีชีวิตทางสังคน เป็นอย่างที่เป็น
ไม่ใช่เป็นอย่างที่บอกให้เป็น หรืออยากให้เป็น
