เพลงป๊อปที่ผมชอบฟังสมัยเด็กๆ

[K. PJ]

ไม่อยากไปรบกวนกระทู้พี่พีครับ  ..

คือมันอาจมีเรื่องไร้สารเยอะ  .....เปิดฟังเพลงคลาสสิกเก่าๆ ไป ....สอดส่ายสายตาไปเจอป็อปที่เคยร้องได้และเจอแบบออริจินัล...เลยขอเอามารกเวปนี้ในกระทู้นี้ละกัน

[K. PJ]

นี่คือเพลงป็อปที่คุณพ่อผมชอบมากที่สุด  และผมก็ติดเชื้อจากท่าน  ในลิงค์ข้างล่างจะมีคลิปที่เสียงคล้ายแผ่นเสียงที่ผมเคยมีเคยเล่นกับเครื่องแผ่นเสียงแบบไขลานครับ


http://www.songfacts.com/detail.php?id=6469



ในยูทูปข้างล่างนี้ร้องช้าเกิ้นนนน...
https://youtu.be/44B6B1OycgI

written by Redd Stewart and Pee Wee King in 1947 and was originally a hit for Pee Wee King in 1948

https://www.youtube.com/watch?v=4XG6tlIqeYc


https://www.youtube.com/watch?v=XJoVtzikrAk

[K. PJ]

ตาบูนี่ก็อีกเพลงที่เปิดฟังจนร้องได้  แม้จะแปลไม่ออกครับ (เปิดฟังจากในลิงค์นะครับ  ผมเปิดดูจากยูทูปไม่ได้)

https://songbook1.wordpress.com/fx/1934-standards-and-hits/tabu-taboo/

เปิดแล้วมันบอกไม่อะไวละเบิ้ลครับ
https://youtu.be/y6vMlXeTPxA

อันนี้ผมอัดจากแทปเลทด้วยมือถือถ่ายหน้าจอแทปเลทครับ

https://youtu.be/C_vU0o0Au7c

[K. PJ]

อีกเพลงที่ฟังจนร้องได้ตั้งแต่เด็กๆ  ครับ  ....ยังหาคลิปที่ร้องแบบออริจินัลไม่ได้เช่นกัน....แต่ที่ผมร้องคือภาษานี้แหละครับ...แปลไม่ออกซักคำ

https://youtu.be/KonNLMXlJcQ

https://youtu.be/3wmX_KHHNRs

https://youtu.be/RQnSKqZ-XVg

[K. PJ]

ใช่เลยมันคือแผ่นนี้ละครับ....แต่เปิดบนเครื่องนี้  อารมย์ของเพลงมันยังไม่ใช่  มันต้องเปิดบนเครื่อง Gramophone เท่านั้น  (อีกเพลงที่คุณพ่อและผมชอบร้องด้วยกันเมื่อห้าสิบกว่าปีมาแล้ว)

https://youtu.be/d77BwQuPnyc

ลองดูฟังพวกมือบอนมันเอาเสียงไปขัดเกลาซะเหมือนข้าวสารที่สีขาวจั๊ว ที่ไร้วิตามิน สะปีดก็ช้าไปเยอะครับ  ผมฟังอย่างไงมันก็ห่วยแตก...คือมันไม่ใช่เลยซักนิด

https://youtu.be/kTFeIM8bxzU

[pee]

คุณพ่อคุณพินิจ เป็นนักฟังเพลงที่ดิ่งลึกจริง
เพลงที่ยกมาให้ฟังนี่ เก่ากว่ารายการวิทยุไทยเสียอีก
ปั 1948 นี่ คือหลังสงครามโลกมาไม่กี่ปี ก่อนยุคโก๋หลังวังนานมาก

แสดงว่า ฟังเพลงจากแผ่นสะสมของตัวเองทั้งนั้น
ไม่พึ่งวิทยุเลย

พี่ชายคนโตของผม เรียนวิศวะ จบเมื่อ 2500
แกเล่าว่า เพื่อนคนหนึ่ง ต้องฟังเพลง Look For A Star (1960) ทุกวัน
แสดงว่ามีแผ่นเสียงเป็นของตัวเองเหมือนกัน
แต่เพลงนี้ เริ่มมีการเปิดทางวิทยุละ ผมทันฟัง

https://www.youtube.com/watch?v=grf5LIFJ0xI
<a href="http://www.youtube.com/watch?v=grf5LIFJ0xI" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=grf5LIFJ0xI</a>

เป็นเพลงประกอบหนังเรื่อง Circus of Horrors
https://www.youtube.com/watch?v=q8hZoNa0OWQ
<a href="http://www.youtube.com/watch?v=q8hZoNa0OWQ" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=q8hZoNa0OWQ</a>

จะเห็นว่า คุณพินิจ ถูกป้อนของดีให้ จากการสะสมของคุณพ่อช่วงหลังสงครามโลกหมาดๆ
ก่อนที่สังคมไทยจะมีการฟังเพลงจากสื่อนานทีเดียว

[pee]

ผมไม่โชคดีเหมือนคุณพินิจ
บ้านไม่รวยพอจะมีเครื่องเล่นแผ่นเสียง
มีแต่วิทยุหลอดกรุนดิก ไฟ 110

จากวิทยุนั้น จึงเริ่มฟังเพลง และเป็นเพลงจีน
เพราะพ่อแม่เป็นจีน

https://www.youtube.com/watch?v=JsWnHm2lu78
<a href="http://www.youtube.com/watch?v=JsWnHm2lu78" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=JsWnHm2lu78</a>

จอมใจจักรพรรดิ์ 1958 เป็นหนังดังแห่งยุค ผมไม่ได้ดู ค่าตั๋วตั้งสองบาทห้าสิบ
สมัยเด็ก มีเงินไปโรงเรียนวีนละห้าสิบสตางต์เท่านั้น
แต่มีให้ฟังทุกวันจากวิทยุ ฟังจนร้องตามได้ละกัน

[K. PJ]

อาจเป็นโชคร้ายมากกว่าครับ  ผมคุยเรื่องเพลงกับเพื่อนไม่ได้สักคน  หัวสมองผมติดเพลงจากแผ่นครั่งของคุณพ่อคงเป็นเพลงตั้งแต่เริ่มทำแผ่นเสียงกันเลยละ เกลียดเะลงใหม่ๆ  ทั้งหมดเกลียดร็อคที่เอววิสร้องมากๆ  เพราะตอนนั้นผมเด็กๆ  แผ่นมันก็เก่ามากๆ  คงเริ่มมาจากคุณปู่คุณย่าทวดเลยละ  เพราะคุณย่าผมบอกว่าแผ่นของคุณย่าทวดเป็นแผ่นครั่งที่หนักกว่าแผ่นของคุณพ่อ ซึ่งเป็นเพลงฉ่อยก็มีเป็นร้อยแผ่น  แผ่นตาหมาของคุณพ่อมีเป็นเกือบพันครับ  (น้องสาวผมกับคุณแม่ขนแผ่นไปทิ้งใต้ต้นจัน  ตากฝนหลายสิบปี ผมเพิ่งไปเห็นหลังพี่ไปบ้านผมครับ  พอผมไปพบโดยบังเอิน เห็นมันแตกหักชำรุด  ผมน้ำตาไหล  โกรธน้องไปหลายปี แต่ยังมีแผ่นดีๆ อยู่หลายสิปแผ่นครับ)

วันนี้ผมดีใจมากๆ  ที่ได้ยินตาบูและโรสโรสไอเลิฟยูที่ใช่เลย ถึง เทนเนสซี่วอลทซ์จะยังไม่ใช่ก็ตาม  การที่ได้ยินเพลงที่ชอบมากๆ  แต่ไม่ได้ยินมาเกือบห้าสิบปี...แล้วมาได้ยินมันอีกอย่างไม่คิดฝัน  ว่ามันยังจะมีตัวตนอยู่อีก....เพราะคุยให้ใครฟังว่ามันมีเพลงนี้ร้องแบบนี้นะ ให้ใครฟังใครจะเชื่อ  เพราะเขาไม่เคยได้ยิน  ....เพลงเหล่านี้มันเพราะสุดๆ  สำหรับผมจริงๆ  ครับ  วันนี้ผมเปิดฟังมาหลายรอบ ผมร้องตามอย่างมีความสุขทุกครั้งที่ฟังครับ ....ยังมีอีกหลายๆ  เพลงที่ผมจะต้องค้นให้พบ..
.ลุกฟอร์เดอะสะตาร์ ตามความรู้สึกผม มันคือเพลงรุ่นใหม่ครับ  หัวสมองผมคงถูกฝังไว้ด้วยเพลงยุค 30s  และ 40s    มากกว่า 50s   ครับ

[K. PJ]

 

จากการสะสมของคุณพ่อช่วงหลังสงครามโลกหมาดๆ
ก่อนที่สังคมไทยจะมีการฟังเพลงจากสื่อนานทีเดียว

ผมเพิ่งเข้าใจวันนี้เองครับ  ว่าทำไมผมคุยกับเพื่อนสมัยเรียนหรือคนแก่รุ่นคุณพ่อที่ฟังเพลงฝรั่ง  พอผมร้องเพลงสะไตย์แบบที่ผมฟังประจำตอนเด็กๆ  กลับไม่มีใครเคยได้ยินการร้องแบบนี้  แม้แต่พวกนักดนตรีที่ร้องเพลงฝรั่งแก่ๆ  ก็ตาม  ซึ่งก็อาจเพราะสื่อไทยช่วงปี  1950 ในไทยไม่มีแผ่นเก่าๆ  ระดับ  1930-1940   มาเปิดกัน  ผมจำได้ว่าคุณพ่อบอกสั่งซื้อตรงจากต่างประเทศ ไม่ได้ซื้อในไทยครับ เดี๋ยวผมขอค้นลิงกัวโฟนดูว่าผลิตปีไหนนะครับ

[K. PJ]

วันนี้อุส่าห์แกะกล่องเอาเทิร์นออกมาอีกตัวว่าจะเล่นแผ่น.  Linguaphone  กับแผ่นเพลงสะปีด  78 ที่ไปบังเอิญเจอมาใหม่. แต่ปรากฏว่าแผ่นสะปีด. 78 หายไปจากชั้นเก็บ....งง...ยังนึกไม่ออกว่าผมย้ายที่ไปไหวที่ไหนต่อ? ผมว่าผมเอาไว้ตรงชั้นนี้ดีและปลอดภัยแล้วนะ
..งง...ขอติดไว้ก่อนครับ. เดี๋ยวต้องไปออกโรงทานงานกฐินที่วัดกัน

เชิร์ทหาในเนทเจอกล่องแผ่นลิงกัวโฟน...ใช่เลยผมจำได้ติดตา...ดูจากรายละเอียดมันผลิตปี. 1930.  แสดงว่าคุณปู่ผมสั่งตรงบทเรียนภาษาอังกฤษจากประเทศอังกฤษรุ่นปี 1930.  มาให้คุณพ่อผมเรียน ฉะนั้นแผ่นเพลงที่พวกผมเคยฟังคงจะเริ่มผลิตตั้งแต่ประมาณ พศ. 2470 ซึ่งคุณพ่อผมตอนนั้นคงอายุสิบกว่าขวบ (ขอบคุณอากู๋ที่ทำให้ผมรู้ประวัติคุณพ่อมากขึ้น)

[pee]

คงจะไม่ได้สั่งเองครับ เพราะทำไม่ได้ต้องสั่งผ่านตัวแทน
มันมีระเบียบศุลกากรบังคับ จะเอาของออกจากท่าเรือนี่ ยุ่งมาก

ตั้งแต่ปลายรัชกาลที่ห้า ก็มีห้างฝรั่งที่รับสั่งสินค้าให้คนไทย
2490 นายเตียงเปิดร้านที่ปากตรอกกับตันบุช สี่พระยา
ทำกิจการขายสินค้าฝรั่ง และรับสั่งของที่เป็นร้านคนไทยเจ้าแรก
สมัยผมเป็นเด็ก เดินเล่นแถวนั้น ห้างพวกนี้ก็ยังเหลือบ้าง

ที่ห้างฝรั่งอยู่กันแถวนั้น เพราะเป็นแหล่งสถานกงศุล
ร.4 ทำสัญญาเบาริง กำหนดให้ฝรั่งอยู่ไกล้วังหลวงมากสุดแค่ป้อมปิดปัจจานึก
ปัจจุบันคือสุดถนนสี่พระยา

ผมเคยเจอแคตตะล๊อกสินค้า ฝรั่งพิมพ์มาให้ตัวแทนใช้
เล่มหนาเท่าสมุดโทรศัพท์ ปกแข็ง เย็บเล่มแข็งแรงมาก
หนักมากกว่า 3 กก. พิมพ์ขาวดำอย่างดี กระดาษอาร์ตมัน
เป็นรูปทุกหน้าพร้อมโฆษณาคุณสมบัติ มีสินค้าแทบจะทุกชนิด

ลูกค้าอยากได้อะไร ก็จิ้มเอาได้สบาย

แคตตะล็อกของเซียรส์

[K. PJ]

หาแผ่นไม่พบจริงๆ  แล้วจะค่อยๆ  ลื้อ...มันจะต้องเจอ..

เลยค้นเพลงไปเรื่อยๆ เจออีกแล้ว..ใช่เลยเพลงนี้...ร้องแบบนี้  แต่แผ่นสีจัดๆ  แบบนี้ผมไม่เคยเห็นนะครับ ผมคงมีคนละยี่ห้อ

https://youtu.be/Nisao5tQb_c

เมื่อก่อนคุณแม่เล่าให้ฟังว่า  คุณปู่ผมเป็นคนมีฐานะดี มีที่นาเยอะ  แต่น้องสาวคุณปู่เรียนเก่งและเรียนสูง  ภาษาอังกฤษพูดสำเนียงเหมือนฝรั่งเป๊ะ (คุณพ่อผมด้วย แต่ผมห่วยสุดๆ) คุณแม่ผมบอกว่าน้องสาวคุณปู่ทำงานในกรุงเทพ  คงคล้ายๆ เหมือนกระทรวงต่างประเทศครับ  ตรงนี้อาจเป็นเหตุให้คุณปู่สั่งของจากต่างประเทศได้  รวมทั้งรถเบนซ์รุ่น  220s    ท้ายมนพวกมาลัยซ้ายสีขาว ขณะที่ชาวบ้านยังมีแค่เกวียนขี่ครับ รถตกมาถึงผมได้ขี่ไปเรียนหนังสือใน  กทม  ด้วย

[K. PJ]

เด็กๆ  ผมจำได้โรครับ หนังสือสมุดแบบนี้บ้านผมมีเพียบ ผมโตขึ้นมาคุณย่าลื้อบ้านและปลูกใหม่สองครั้ง  หนังสือและข้าวของหายช่วงย้ายบ้านไปเยอะครับ  ยิ่งคุณแม่มาปลูกบ้านปูน  เผาหนังสือเก่าและเอาแผ่นเสียงที่ผมกองเก็บทิ้ง กลับบ้านทีผมต้งเสียใจเรื่องของสะสมผมหาย  น้องสาวตัวดีไม่ชอบไม่เห็นคุณค่าชอบแอบเอาของผมทิ้ง  ผมตั้งแต่จบชั้นประถมก็มาอยู่บ้านยายใน  กทม ( ที่พี่เคยไป)  ผมเลยไม่มีเพื่อนที่บ้านอยุธยาครับ จบก็ทำงานต่างจังหวัดตลอด  ชีวิตผมเลยมีแค่วัยเด็กที่อยู่ใกล้ๆ คุณพ่อครับ  ท่านเสียชีวิตตอนสี่สิบกว่าๆ เอง

[pee]

สมัยก่อน ไปรษณีย์ไทยส่งแค่จดหมาย
พัสดุต่างประเทศต้องมาทางเรือ ก็ต้องผ่านด่านศุลกากรที่ท่าเรือ
การออกของยุ่งยากมาก ปกติก็ครึ่งวัน บางทีสองวัน
เลยเกิดอาชีพชิปปิ้ง รับออกของจากด่าน พวกนี้จะสนิทกับเจ้าหน้าที่ ออกของเร็ว

ลูกค้าที่สั่งของจากเมืองนอกมักจะฐานะดี แปลว่ามีงานทำ
ไม่สามารถเสียเวลากับเรื่องพวกนี้ ก็เลยจ้างคนทำแทน เกิดอาชีพใหม่

สมัยผมเด็กๆ นี่ พวกชิปปิ้งเขาถือตัวนะครับ มีสังคมกันเอง
เขาถือว่าเป็นอาชีพอีกระดับ เพราะรู้กฏหมาย รู้ภาษา และคบฝรั่ง
แต่งตัวดี ใช้ของแพง

อาชีพนี้น่าจะเสื่อมลงเมื่อเกิดสลัมคลองเตย คนในสลัมตีสนิทกับพวกศุลกากร
ในที่สุด ก็กลายเป็นแย่งงานชิปปิ้งอาชีพไปซะงั้น

[Karin Preeda]

ผมโตมากับ Elvis Cliff Beatle ครับ    เพลง Standard เก่าๆนี่รู้จักตอนที่เรียนดนตรี ส่วนเพลง pop เก่าๆที่คุณพินิจยกตัวอย่างมาก็รู้จักเกือบหมดเพราะน้าผมเค้าฟังครับ เป็นเทปซะส่วนใหญ่ ของ Azona  เอามารวมๆ ผมยังเด็กอยู่ก็เอามาเปิดฟังดะ ชอบเพราะทำนองมันเพราะดี แม้จะไม่เข้าใจความหมายก็ตาม