คลาสสิคในด้านมืด

[K. PJ]

 

[pee]

คั่นรายการด้วยคลิบเปรียบเทียบ ระหว่างหลังเขากับศูนย์กลางความศรีวิไล
รายการ Literarisches Quartett กับรายการอะไรสักอย่าง ที่ท่านศาสตราจารย์ไปแสดงภูมิ

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=4pwS5g0a8ac" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=4pwS5g0a8ac</a>
<a href="http://www.youtube.com/watch?v=sr4yQyCDPWo" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=sr4yQyCDPWo</a>

เสียดายที่รายการไทยนั้น ฟังไม่รู้เรื่อง ก็คงได้แต่เปรียบเทียบอย่างกว้างๆ ถึง
บุคคลิก การวางตัว การใช้ข้อมูล หรือมาดของผู้รู้ชาวไทยเท่านั้น

ตามความเห็นส่วนตัวแล้ว มีความสงสัยว่า นายเสื้อขาวบนเวทีนี่ ทำไมดูกุ๊ยจัง
ผมว่าแม้แต่พวกทรงอิทธิพลบนเวทีโลก ขึ้นเวทีก็ยังดูสงบเสงี่ยมเจียมตัวกว่านี้นะ
ทำท่าทำทางราวกับปรมาจารย์
เสียดายฟังไม่ออกว่าพูดอะไร ฟังออกตรง นาทีที่ 1.43 ท่านนาควัชระบอกว่า
หลังจากมีมาห์เลอร์แล้ว ดนตรีคลาสสิคก็ลอกมาห์เลอร์ทั้งสิ้น แม้แต่ชอสตาโกวิช ก็ตาม
อันนี้นี่ บอกตรงๆ ว่า เป็นการจำขี้ปากฝรั่งมา จริงหรือไม่ ท่านไม่เคยพิสูจน์

ผมฟังแล้วก็ได้แต่ปลงว่า ถ้าเล่นเนตแล้วพูดไปเรื่อยเปื่อยก็เรื่องนึง
แต่ระดับนักวิชาการคับประเทศอย่างนี้ พูดเรื่อยเจื้อยขนาดบอกว่า
มาห์เลอร์เป็นแม่แบบของโลกคลาสสิค
อันนี้ ผมอายแทน

เอาง่ายๆ ท่านเอาเอาสเตราท์ไปไว้ใหน เอาสตราวินสกี้ไปไว้ใหน เอาเดบัวสี้ ราเวล เชิร์นแบร์ก และเวบเบิร์น.....ฯลฯ ไปไว้ใหน
เท่าที่ผมมีความรู้ พวกที่ตามมาหเลอร์นี่ มันระดับปลายแถวของวงการ
อย่างพวกฮอลี่วูดหน้าเงินทั้งนั้น

Randy Newman Using Mahler Symphony No 6 in a Toy Story Cue
https://www.reddit.com/r/Pixar/comments/7s30td/randy_newman_using_mahler_symphony_no_6_in_a_toy/
Where Have I Heard That Before? Mahler's Music on Screen
https://www.wqxr.org/story/where-have-i-heard-mahlers-music-screen/


และ.......

ท่านคงลืม แกล้งลืม หรือไม่รู้ว่า
แม้แต่เมื่อมีชีวิต งานของมาหเลอร์ไม่ได้รับความนิยมเลย
โลกคลาสสิคมองยิวกลายพันธุ์คนนี้ว่า เป็นคอนดัคเตอร์ที่เก่งแต่มากเรื่องคนหนึ่งเท่านั้น
ไวน์การ์ทเนอร์ ยังเป็นที่นิยมและยอมรับมากกว่า
ถ้าไม่ใชเพราะมิงเกลเบิก เอาวงคอนเสิร์ตเกบาวอัดฉีดผลงานกรอกหูชาวยุโรปอย่างสม่ำเสมอละก้อ
คีตกวีคนนี้คงไม่มีใครสนใจไปแล้ว

เพื่อยืนยัน ขอเชิญชมรายการบันทึกเสียงผลงานของมาห์เลอร์เป็นเครื่องพิสูจน์
นับเฉพาะที่ตัดแผ่นขาย และการทิ้งช่วงระหว่างครั้งแรกกับครั้งที่สอง จากการค้นคว้าของคนรักมาห์เลอร์
https://mahlerfoundation.info/index.php/discography2

1924 Oskar FRIED Berliner Staatstoper Orchester Symphony No. 2
   ครั้งที่ 2 1935  Eugene Ormandy, Minneapolis Symphony Orchestra
1930 Hidemaro KONOYE Tokyo New Philharmonic Orchestra Symphony No. 4
   ในยุคโมโน ซิมโฟนี่นี้ มีการบันทึกเสียงมากที่สุด คือ 1939-1945-1947-1949-1950 สามคร้ั้ง และต่อๆ มา
   https://mahlerfoundation.info/index.php/discography2/3788-recordings-symphony-no-4
1938 Bruno WALTER Wiener Philharmoniker Symphony No. 5 Adagietto only
   ครั้งที่ 2 เต็มเพลง 1947 Bruno WALTER New York Philharmonic
1940 Dimitri MITROPOULOS Minneapolis Symphony Orchestra Symphony No. 1
   ครั้งที่ 2 1949 Ernest BORSAMSKY Berliner Funkorchester

ส่วนซิมโฟนี่ 3 6 7 8 9 สี่เบอร์นี้ ถูกทำขายในระยะหลังมากๆ แล้ว ถือว่ามาช้าเหลือเกิน
1952 Charles ADLER Wiener Symphoniker Symphony No. 3 และ 6
1952 Jasha HORENSTEIN Wiener Symphoniker Symphony No. 9
1953 Hermann SCHERCHEN Wiener Staatsopernorchester Symphony No. 7
1963 Maurice ABRAVANEL Utah Symphony Orchestra Symphony No. 8

จะเห็นว่า เป็นการยากเหลือเกินที่จะเชื่อตามอาจารย์ ว่ามาห์เลอร์คือพลังขับดันโลกคลาสสิค
ในเมื่อความคลั่งไคล้นั้น เพิ่งจะมาระบาดเอาในช่วงหลังสงครามโลก
อย่างที่ท่านยกเอาเสอร์บารบิโรลลี่ ทำ Mahler Cycle
ในปีที่สองที่ท่านไปเรียนอังกฤษนั้น ก็หลังสงครามหลายปี
และควรเสริมให้ชัดว่า มันเป็นการเล่นสด หาเงินค่าตั๋ว มันไม่ใช่การอัดแผ่นขายทั่วโลก
เล่นสด คงมีคนได้ยินครั้งละไม่เกินสองพันหรือน้อยกว่า ถ้าไม่มีข่าวในสื่อก็จบแค่นั้น
แต่แผ่นเสียงนั่น เข้าถึงคนเรือนแสนเรือนล้าน มากมายต่อเนื่อง
แม้แต่ท่านเอง ก็เข้าสู่โลกของคลาสสิคผ่านแผ่นเสียงที่พี่สาวขนมาจากแคนาดา

การเชิดชูคลาสสิคเฉพาะที่เล่นสด จึงเป็นการเกลียดตัวกินไข่แบบตีมึน
เพราะในประเทศเล็กๆ ที่ชื่อว่าไทย
คงมีท่านคนเดียว ที่ได้ชมการเล่นสดมากที่สุด

เป็นจุดแข็งข้อเดียวที่ใช้ข่มชาวบ้านได้โดยสะดวกใจ

[pee]

เรามาพิจารณาไปทีละข้อความ ว่ามันสะท้อนการยึดติดตัวเองอย่างไร
และสร้างความดำมืดหลงผิดแก่การเข้าถึงดนตรีหรือไม่......

ไปฟังการเสวนาของนักวิจารณ์เยอรมัน
ปกติแล้ว เราใช้คำแบบนี้ในลักษณะที่เกาะขอบเวทีสนทนา หมายถึงไปนั่งฟังในห้องสนทนาใช่ใหมครับ
เอิ่ม ที่จริง นี่เป็นรายการถ่ายทอดสด แปลว่าคนฟังนั่งอยู่หน้าจอทีวี อาจจะเป็นที่บ้านหรือที่ใหนสักแห่ง
ไม่ได้นั่งในห้องส่ง จั่วหัวแบบนี้ ทำให้สงสัยในการใช้ภาษาอยู่พอสมควร

เมื่อวันที่ 6 กันยายน 2556 ตอนบ่าย  ก่อนรายการคอนเสิร์ตในตอนเย็น
(ซึ่งผมได้เขียนวิจารณ์เอาไว้แล้วในส่วนที่ว่าด้วยการบรรเลงเพลงของวงดนตรีสถานีวิทยุบาวาเรีย)
http://www.thaicritic.com/?p=1681
ในบทความนั้น วง BRSO โดนยำเละ “นี่มันระดับโรงเรียนเราดีๆนี่เอง”
กล่าวอย่างชาวบ้านก็คือ วงดนตรีสองวงนี้อยู่คนละระดับเลยทีเดียว (เมื่อเปรียบกับ Concertgebouw)
อันนี้คือท่านว่า ส่วนชาวบ้านดูเหมือนจะว่าไปอีกแบบ

คือ The Gramophone วารสารดนตรีชั้นนำ จัดอันดับวงในโลกไว้
https://bachtrack.com/worlds-best-orchestra-best-conductor-critics-choice-september-2015
ปี 2015 วงที่อาจารย์ว่าเด็กๆ นี่ อยู่อันดับสิบทีเดียว
1 Berliner Philharmoniker (136 คะแนน)
3 Royal Concertgebouw Orchestra (113)
3 Vienna Philharmonic (76)
4 Leipzig Gewandhaus (60)
5 Chicago Symphony (49)
6 London Symphony (42)
7 Berlin Staatskapelle (42)
8 Dresden Staatskapelle (39)
9 Boston Symphony (38)
10 Bavarian Radio Symphony Orchestra (36)
https://bachtrack.com/files/64509-world--best-orchestra-2015.png

จะเห็นได้ว่า อีกแล้วที่รสนิยมกับความรู้ของอาจารย์นั้น สวนทางกับผู้เชี่ยวชาญที่เหลือในโลก

แถมอีกนิดว่า เบเรนบอยเอ็ม ที่ถูกหมื่นว่า ไม่ได้มีค่าอะไรในการเป็นคอนดัคเตอร์นั้น (ดู#6 ข้างบน)
วารสารนี้ยกย่องว่า ป็นผู้ยกระดับวง Berlin Staatskapelle ขึ้นมาเป็นวงชั้นนำ
ทั้งๆ ที่ เมื่อ 7 ปีที่แล้ว ไม่ได้อยู่ในยี่สิบอันดับแรก

It's seven years since The Gramophone's comparable poll and two orchestras have risen sharply through the ranks. The Berlin Staatskapelle (which didn't rank in Gramophone's top twenty) and the Leipzig Gewandhaus (up from 17 to 4).

Both these can be explained by the standing of their Chief Conductors, Daniel Barenboim and Riccardo Chailly.

[K. PJ]

โลกรสนิยมเลวลงเพราะพวกนักวิจารย์ชี้นำผิดๆ แบบนี้แหละ

[pee]

โลกรสนิยมเลวลงเพราะพวกนักวิจารย์ชี้นำผิดๆ แบบนี้แหละ

ในบทความสับวง BRSO ชิ้นนี้ อาจารย์ของเราพาอัตตาของตนพุ่งทะยานสูงปรี๊ด
ขนาดที่ว่า อยากจะแนะนำวาทยากรคนใหม่ให้เขา

ถ้าเขามาถามผมว่า จะหาใครดีมาทำหน้าที่ต่อจาก มาริสส์ ยานซันส์ ผมจะตอบอย่างไม่ลังเลเลยว่า อิโคตาโร ยาซากิ (Ikotaro Yazaki) ซึ่งสามารถจะทำให้นักเรียนดนตรีของไทยเล่นได้ราวกับนักดนตรีอาชีพเพียงช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์

แกเพี้ยนขนาดชื่อของชายญี่ปุ่นคนนี้ ยังเขียนไม่เหมือนกันเลย ในอีกที่หนึ่ง ใช้ว่า Hikotaro Yazaki ลงรูปไว้ด้วย
http://www.thaicritic.com/?p=2258


ลองไปหาดู ก็เจอฝีมือเข้าอย่างจัง โหย......ช่างกล้าเนอะ

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=o95myUmghTA" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=o95myUmghTA</a>
<a href="http://www.youtube.com/watch?v=8_zwVG9Le7M" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=8_zwVG9Le7M</a>
<a href="http://www.youtube.com/watch?v=FXJfKcWYJz0" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=FXJfKcWYJz0</a>

คลิบที่สอง คงจะเป็นที่อาจารย์แกอวยว่า ทำให้เด็กกลายเป็นมืออาชีพได้...หึหึ
อาชีพเป่าลูกโป่งกระมัง เป่าแตรคงต้องรออีกชาติสองชาติ

จะเห็นว่า ถ้าเป็นคนวงในแล้วละก้อ ท่านนาควัชำระเป็นไม่รีรอที่จะแหกตูดอวย
แม้ว่ามันจะเป็นผลิตผลที่แสนพิกลพิการ แกก็ไม่ลืมหูลืมตา ไม่มีความละอาย
ที่จะยัดยาพิษทางรสนิยมใส่ชาวบ้าน

มีความอยากจะเอาเครื่องมือไปวัดหนังหน้าเป็นอย่างยิ่ง

อ้อ
คงจะมีแค่ประเทศไทยนี้เท่านั้น ที่เป็นโรคเห่อมาห์เลอร์ถึงขั้นเสียสติ
ในคลิบที่สาม เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นว่า มีการทำป้ายใหญ่กว่าบ้าน
ประกาศว่า กรูกำลังเล่นมาห์เลอร์ 4 ทำยังกับว่าเป็นพิธีกรรมสุดยิ่งใหญ่
มาห์เลอร์เป็นที่เทิดทูนขนาดต้องป่าวประกาศ

ปกติแล้ว แม้แต่งานร้อยปี สองร้อยปีของคีตกวี เขายังไม่ทำอะไรเว่อร์ขนาดนี้
ที่รัสเซีย ฉลอง 150 ปีไชคอฟสกี้ มีแต่ผ้าแขวนหน้าตึก ข้างในห้องแสดง
มีแต่ดนตรีครับ ไม่มีที่ให้พวกทำป้ายขายดอกหนา.....

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=7qiDSyICy3o" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=7qiDSyICy3o</a>

[pee]

ได้มีการเชิญนักวิจารณ์ 4 คน มาสนทนากันเกี่ยวกับดุริยางคนิพนธ์ที่จะมีการแสดงในวันนั้น.......เป็นกรรมการตัดสินรางวัลจากนักวิจารณ์แผ่นเสียง (เรียกชื่อเป็นภาษาเยอรมันว่า Preis der deutschen Schallplattenkritik ซึ่งอาจแปลเป็นภาษาอังกฤษอย่างหลวมๆ ว่า Gramophone Criticism Award)
มีเว็บของเขา เชิญกดเข้าชม https://www.schallplattenkritik.de/ เขาเรียกตัวเองเป็นภาษาอังกฤษว่า The "Prize of the German Record Critics" องค์กร PdSK นี้ ก่อตั้งเมื่อ 1963 ตรงกับช่วงเวลาที่เด็กหนุ่มชาวไทยคนนี้ ได้ทุนไปเรียนที่ลอนดอน แม้ตอนแรกจะสังกัดกลุ่มธุรกิจแต่ได้แยกเป็นเอกเทศในปี 1979
ปัจจุบันมีสมาชิก 156 คน จากกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษาเยอรมันเป็นหลัก
แน่นอน แต่ละคนมีพรรษาในดนตรีคลาสสิคไม่แพ้หรือเหนือกว่าคนจากประเทศไทยแน่ๆ....
อยากรู้ว่า เขาให้รางวัลใครบ้าง กดดูครับ
https://www.schallplattenkritik.de/ehrenpreise/72-archiv-der-ehrenpreise/334-ehrenpreise-1968-bis-2013

สรุปตรงนี้ก่อนว่า นักวิจารณ์ทั้ง 4 คน มาจากองค์กรอันมีเกียรติประวัติ
ต่างจากศาสตราจารย์ของเราที่สอนวรรณคดี แต่มาทำตัวเป็นนักวิจารณ์ในประเทศที่ไม่มีการวิจารณ์
ความแตกต่างนี้ ออกจะใหญ่หลวงอยู่

และก็น่าประหลาดใจที่ว่าตลอดรายการสนทนายาวถึง 2 ชั่วโมง 
ไม่มีนักวิจารณ์คนใดพูดถึงประสบการณ์ตรงในการได้ฟังดุริยางคนิพนธ์ทั้ง 2 บทเลยแม้แต่คนเดียว
ทุกคนหมกตัวอยู่กับการวิจารณ์งานที่อัดเสียงแล้วเท่านั้น  พวกเขาช่างมีระเบียบวินัยดีเสียจริง 
เพราะในเมื่อทำงานเกี่ยวกับการวิจารณ์การอัดเสียง (เพลงคลาสสิก) ก็จะไม่พูดถึงการแสดงจริง
ประโยคยาวเหยียดนี้ มีสาระแค่ เขาไม่ได้พูดถึงเพลงนี้ในมุมของการเล่นสด
ที่เหลือเป็นเพียงการระบายอารมณ์เก็บกด ที่คนอื่นไม่ทำอย่างที่ตัวเองยึดมั่นถือมั่น

สมมติ เอาผู้เชี่ยวชาญเรื่องเพชรมาออกรายการ ท่านหวังจะให้เขาพูดเรื่องพลอย กระนั้นหรือ
เช่นกัน ถ้าผมเชิญท่านมาพูดในฐานะเอกะทัคคะทางภาษา ก็คงไม่อยากฟังท่านร้องเพลงดอก
ในโลกใบนี้ อุตสาหกรรมบันทึกเสียงนั้น ยิ่งใหญ่เลยการเล่นดนตรีสดไปนานแล้ว
แม้ว่าต่างพึ่งพากันและกัน แต่ต่างก็มีโลกดิ่งลึกของตัวเอง

การเหยียดอย่างหนึ่ง ยกอีกอย่างหนึ่งนั้น แสดงถึงความตีบตันทางประสบการณ์และปัญญา
มากกว่าแสดงความเหนือชั้นแบบโฮ่ๆ มากมายนัก

แต่เราจะเชื่อได้หรือว่าที่เป็นเช่นนี้เพราะความสำนึกในหน้าที่  หรือเป็นเพราะว่าฟังแผ่นละเลยการไม่ให้ความสำคัญกับการแสดงจริง ถ้าเป็นบ้านเราก็พอจะเข้าใจได้ว่า  โอกาสที่จะได้ฟังการบรรเลงจริงมีน้อยมาก จึงต้องสนทนากันด้วยเรื่องของดนตรีอัดกระป๋อง!

ช่างเป็นผู้อาวุโสที่น่ารำคาญเสียจริง ทำไมจะต้องจิกกัดอะไรเรื่อยเปื่อยไปทุกๆ ประโยคด้วย
จิกเรื่องที่ควรจิก ก็ถือว่าเก่ง นี่เล่นจิกแม้จะไม่มีประเด็นเลยก็ตาม โรคจิต
การไม่พูดถึงดนตรีสดเลย ไม่ใช่หลักฐานที่จะบอกว่าพวกเขาไม่น่าเชื่อถือ
ก็เจ้าดนตรีอัดกระป๋อง! มิใช่หรือ ที่พาท่านเข้าสู่โลกของดนตรีคลาสสิค
จากแผ่น 78 ที่พี่สาวพามาจากแคนาดาหลังสงคราม แล้วท่านก็ผละจากบิ๊กแบนด์มาสู่ออเคสตร้า

ท่านตั้งข้อสงสัยในความน่าเชื่อถือ แต่ท่านไม่ได้แสดงหลักฐานหรือวัตถุพยานแห่งความน่าสงสัยนั้นเลย
ผมไม่ได้ฟังการสนทนานี้ ก็อยากฟังอะไรที่โควทมาพอให้รู้เรื่องขึ้นบ้าง ท่านก็ไม่ทำ
แล้วจะเชื่อท่านลงได้ละหรือ ทีว่าคนอื่น ยกหลักการอย่างหรู
http://www.thaicritic.com/?p=2072
ผมได้อ่านบทสัมภาษณ์แล้วตั้งแต่ต้นจนจบด้วยความพินิจพิเคราะห์ (เพราะเป็นภาษาต่างประเทศ)  แต่ก็ยังมองไม่เห็นว่ามีหลักฐานอันใดที่จะยืนยันได้ว่า  นี่คือนิตยสารที่ดีที่สุดของโลก

เมื่อเขาพูดถึงงานจากการบันทึกเสียง จะกล่าวหาก็ต้องเอาแผ่นที่เขาเปิดมาชี้ข้อผิด
ไม่ใช่เอาการแสดงสดมาเกทับ

ทับจริงครับ ทับตีนตัวเอง เพราะไม่มีความรู้พอที่จะแทรกเข้าไปในโลกอื่น
ทำได้แค่อิงแอบอยู่ในโลกแคบๆ มึดๆ ของตัวเอง

 

[pee]

ประเด็นที่นักวิจารณ์เลี่ยงก็คือ เขาไม่นำเอางานของ Lutosławski มาเปรียบเทียบกับงานของ Bartók ดังที่ผมได้ทำไปแล้วในการวิจารณ์การแสดงจริง  งานชิ้นนี้ของคีตกวีชาวโปแลนด์ไม่อยู่ในระดับที่ทาบได้กับงานของ Bartók กล่าวโดยสรุปก็คือ นักวิจารณ์สุภาพเกินไปที่จะประเมินคุณค่าตัวงานว่าอาจจะไม่คุ้มกับการที่จะนำมาเผยแพร่ด้วยการอัดเสียง

ข้อความนี้ น่าผิดหวัง ทั้งต่อกลุ่มนักวิจารณ์แผ่นเสียง
และต่อนักวิจารณ์นักวิจารณ์ชาวไทย

อาจารย์แกบอกอ้อมๆ (ในอีกบทความ) ว่า งานของ Lutosławski ห่วยกว่าของบารตอกมาก
มากขนาดไม่ควรเอามาเล่นด้วยกันด้วยซ้ำ

ผมว่า อาจารย์แกคงอยู่รูซอกที่ลึกเกินไป ไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวัน
ไม่รู้เลยว่า ชาวโลกเขาชอบจับคู่งานสองชิ้นนี้ขนาดใหน





 
แผ่นล่างสุด ไม่รู้ว่าจะเป็นแผ่นที่นักวิจารณ์ในรายการบอกว่า เล่นเพี้ยน
แล้วอาจารย์ของเราก็เลยเกทับว่า
เธอได้พบการอัดเสียงมารายการหนึ่งที่เล่นผิดพลาดหลายแห่ง  บริษัทอัดเสียงไม่น่าจะปล่อยออกมาสู่ท้องตลาด เป็นวงอังกฤษและวาทยกรอังกฤษ  น่าประหลาดที่นักวิจารณ์กลุ่มนี้ไม่ทราบถึงข้อจำกัดของวงดนตรีอังกฤษ ที่มีการซ้อมน้อยมาก และก็เลยเกิดนิสัยที่ไม่มีใครเป็น “perfectionist” ในวงการเอาเสียเลย

ผมไม่รู้ว่าระบบประมวลความเข้าใจของท่านมีประสิทธิภาพเพียงใด เพราะนี่เป็นครั้งที่สองแล้ว ที่เกิดตรรกะวิบัติ
ครั้งแรก ดูถูกเหยื่อว่า ไม่รู้หรือว่า ที่เมืองไทยเขากล้าเล่นผลงานชิ้นนี้
มาครั้งนี้ พอเขาบอกว่ามาตรฐานการปล่อยงานอัดเสียงของอังกฤษไม่ค่อยดี ท่านดันบอกว่า ไม่รู้หรือว่าวงอังกฤษซ้อมน้อย

การยกตนข่มท่านแบบนี้ ทำให้ท่านชอบเหยียบตีนตัวเอง
เพราะเมื่อไม่กี่บันทัดข้างบน ท่านบอกเองว่า วาทยากรญี่ปุ่นของท่านนี่เก่งขนาด
เสกเด็กนักเรียนไทยให้กลายเป็นมืออาชีพได้ในไม่กี่สับดาห์

แสดงว่า เวลาหรือการซ้อมมันเป็นคนละประเด็นกับการเล่นดี

ส่วนสาวเยอรมันในรายการ ก็ไม่จำเป็นต้องไปรู้เบื้องหลังการซ้อมของวงอังกฤษ
เธอเจอของห่วย ก็บอกว่าห่วย คนปล่อยงานออกมาต่างหากที่ต้องรับก้อนอิฐชิ้นนี้ไป

สุดท้าย ท่านบอกว่าวงอังกฤษไม่ซ้อม ไม่เป็น “perfectionist”
ผมพลันเกิดข้อกังขาในบัดดลว่า ท่านหมั่นวิจารณ์วงอังกฤษอย่างขมักขเม่นมาเป็นสิบๆ ปี
แปลว่า หมกมุ่นกับงานที่ไม่ได้มาจาก “perfectionist” โดยไม่มีสำนึกเลยหรือ


เออ...... รสนิยม ก็คงอยู่แถวๆ นั้นกระมัง

[pee]

การวิจารณ์ผลงานการอัดเสียง  เป็นการยอมรับคุณค่าที่ไม่คงที่ (หรือที่เชื่อถือไม่ได้) 
ทั้งนี้เพราะการอัดเสียงในยุคปัจจุบันเทคนิคการตัดต่อก้าวหน้าไปมาก  งานที่สำเร็จแล้ว (finished product) จึงมิใช่การแสดงที่จริง ที่จัดได้ว่าเป็นประสบการณ์ที่มีความเป็นหนึ่ง 
และถ้าผลผลิตที่ออกมาถูกใจผู้ฟังมากเสียจนกระทั่งปรับประสบการณ์จาก ความเป็นหนึ่ง ไปเป็น ความเป็นเอก ได้
ผลงานนั้นจะเป็น งานศิลปะ  ในความหมายดั้งเดิมได้ละหรือ 
เพราะส่วนที่เป็นผลงานของวิศวกรเท่าๆ กับที่เป็นผลงานของนักดนตรี

ไม่เคยเจอคนรู้น้อยที่อวดรู้ขนาดนี้
ท่านรังเกียจการอัดเสียงเพียงเพราะมีการตัดต่อ
และยังขยายขี้เท่อต่อว่า งานบันทึกเสียงเป็นผลงานครึ่งๆ ระหว่างศิลปินกับวิศวกร

นี่ทำให้ผมประหลาดใจ(ขอยืมคำเด่นที่ท่านชอบมาใช้หน่อย) ว่า ท่านอวดตัวไว้อย่างนี้
ได้ทำวิจัยเกี่ยวกับการวิจารณ์ (วรรณศิลป์ ทัศนศิลป์ ศิลปะการละคร สังคีตศิลป์
และล่าสุดรวมภาพยนตร์เข้ามาด้วย)  ต่อเนื่องมากว่าทศวรรษ
คนรังเกียจเทคโนโลยี่ รังเกียจการตัดต่อ ดันมาทำงานวิจารณ์ภาพยนต์.....เฮ้อ

สาขานั้นน่ะเป็นบิดาแห่งการตัดต่อทั้งมวล

เกิดความสงสัยว่า แล้วในภาพยนตร์ ท่านจะแบ่งส่วนความเป็นเจ้าของผลงานอย่างไร
ผู้กำกับ นักแสดง คนเขียนบท คนตัดต่อ...ตากลอง ผู้กำกับศิลป์ ฯลฯ
แล้ววิจารณ์ทำไมกับสิ่งที่ไม่ใช่ความจริงแม้แต่วินาทีเดียว

สุดท้ายแล้ว ท่านรู้หรือไม่ว่า จอห์น บารบิโรลลี่ คนโปรดที่อ้างถึงประจำ
ที่จริงเป็นพนักงานบริษัทตัดแผ่น รับหน้าที่เป็นคอนดัคเตอร์ ใต้การบัญชาของวอลเตอร์ เลจจ์
ตั้งแต่ยังเป็น recording artist เล่นเชลโล่จนมาเป็นคนกำกับวง
แถมในบทบาทนั้น ก็ถูกจ่ายงานให้ทำแต่คอนแชร์โต้เป็นหลัก ฐานะก็คือมือปืนรับจ้างนั่นแหละ

ในวิกิ มีประโยคหึ่ง ที่น่าจะตบสลายโง่แก่คนรังเกียจการบันทึกเสียง
เป็นคำพูดของเอลการ์
"I'd never realised it was such a big work." เมื่อฟังงานบันทึกเสียงของหนุ่มจอห์น

นี่เป็นการบันทึกเสียงงานชิ้นนี้ ในยุคหลัง
<a href="http://www.youtube.com/watch?v=Kvvk2tgaGqw" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=Kvvk2tgaGqw</a>
Edward Elgar Introduction and Allegro for string quartet and string orchestra Op. 47

ขอปิดท้ายว่า ระดับเอลก้า ยังประทับใจการบันทึกเสียง
ท่านศาสตราจารย์ก็ช่วยสงบปากสงบคำหน่อยได้ใหม


ผมจะฟังแผ่นครับ

[K. PJ]

ไม่ได้ตามอ่านตรงนี้ซะนาน ต้องหาเวลาย่อยซะแล้ว

[pee]

ไม่เคยเจอ วาทยากรมารยาททรามเท่านี้มาก่อน

Eun Sun Kim 1980-
เริ่มเล่นตั้งแต่เพียนนิสต์ยังไม่ทันขยับก้นให้เหมาะกับเก้าอี้เลย
เพลงนี้ ต้องเริ่มเคาะคีย์บอร์ดในเวลาแค่ 10 วินาที
เจ๊เกาหลีคนนี้ไม่รู้จะรีบไปหาใคร เร่งเสียเหลือเกิน

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=F0v4paUVTGA" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=F0v4paUVTGA</a>

เทียบกับยาร์วี่ แกรอจน2หลาง พยักหน้า จึงหันกลับไปหาวง แล้วค่อยเริ่มเพลง
อินโทร 10 วิ เท่ากัน แต่มีอากาศให้หายใจเต็มปอด ก่อนเสียงเปียนโนจะเติมเข้ามา

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=Ybg2BEy_pu0" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=Ybg2BEy_pu0</a>

ฝีมือปลายแถวมาก
https://www.youtube.com/watch?v=h37XWAJKYIA
นาที 1.41 เสียงเครื่องเป่าเริ่มได้หลอนมาก ยังกับเพิ่งตื่นนอน
เพลงนี้ บราหมส์เสนอความคึกคัก กระตุ้นเร่งเร้าของชีวิตนักศึกษา
แม่นี่เล่นเป็นเพลงประกอบสารคดี แค่นั้น
ยังสู้วงสมัครเล่นไม่ได้เลย
https://www.youtube.com/watch?v=z2b2fAKwx7U

เห็นว่าเอาดีทางโอเปร่า แวรดี้คงเอาดินน้ำมันยัดหู ทนฟังมิได้
จืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด มาก
เทียบกับอิตาเลี่ยนแท้ คงจะเข้าใจครับ

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=tVkzk-XR0UE" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=tVkzk-XR0UE</a>
<a href="http://www.youtube.com/watch?v=u5V-xBVqjUc" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=u5V-xBVqjUc</a>

[pee]

มีเรื่องกับเขาไปทั่ว

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=NfsLQwnQjwA" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=NfsLQwnQjwA</a>
https://www.youtube.com/watch?v=NfsLQwnQjwA
บันทึกเสียง West Side Story นักร้อง Jose Carreras เป็นตัวเลือกที่ 4 ในบทนี้
ก่อนมาร้องตรงนี้ ได้ศึกษาบทมาเพียง 2 วัน 
จะร้องได้ถูกใจเลนนี่ เห็นจะยาก

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=F-Zfhk22-_M" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=F-Zfhk22-_M</a>
https://www.youtube.com/watch?v=F-Zfhk22-_M
ทรัมเปตทั้งสามไม่เห็นด้วยกับความต้องการของเลนนี่
แต่...ช่างมันเหอะ เอ็งเป็นวาทยากร

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=f32bhICi-zI" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=f32bhICi-zI</a>
https://www.youtube.com/watch?v=f32bhICi-zI
คลิบนี้ถึงวินาศ

เลนนี่อยากให้เพลงเร็วจนนักร้องตามไม่ทัน เธอค้านว่า ฟังไม่เป็นภาษาแล้วเฮีย
เฮียบอกว่า "ยังงัยคนฟัง ก็ฟังไม่ออกหรอก"

มาห์เลอร์ได้ยิน คงตบกระโหลก

เบิร์นสตีน ไม่เข้าใจธรรมชาติของเพลงร้อง
คนร้องต้องหายใจได้ ในระหว่างเปล่งเสียง
แล้วถ้าไม่ต้องสนใจว่าคนฟังจะรู้เรื่องหรือไม่
มาห์เลอร์คงไม่เลือกเนื้อร้องอย่างนี้ดอก

เก่งไม่จริงก็เงี้ยะ

[pee]

ไม่ตรวจก็คงไม่รู้

 

กำลังจัดข้อมูลของ Monteux ไปเจอซิมโฟนี่เบอร์นี้
Symphony No. 88 in G Major, Hob. I:88
https://www.youtube.com/watch?v=8aAz1jiiZYE&list=OLAK5uy_kHXYg73frdiRKcYatpnc4yVj11LSt_9RY

กดฟัง อ้าว ไม่ใช่ Symphony No. 88 ของไฮเด้นนี่นา
มันเป็นของเมนโดลโซห์น ต่างหาก Symphony เบอร์ 4
https://www.youtube.com/watch?v=V1E-mjuWnjk

โห
ยูทูปก็มั่วแฮะ

[pee]

คราวนี้ Nimbus มั่ว

ผมเคยซื้อ CD piano rolls รวมผลงานของบราหมส์



https://www.discogs.com/release/8202225-Backhaus-Bauer-Fischer-Friedberg-Hess-Rubinstein-Brahms-Brahms

วันนี้เจอผลิคใหม่ อ้าว แก้ข้อมูลเฉยเลย


https://www.youtube.com/watch?v=-tKG1TgzCqg
ตรงที่แก้คือ ของใหม่บอกว่า Sonata No. 3 in F minor, Op. 5 นั้น
เล่นโดย Carl Friedman
ของเดิม บอกว่า Edwin Fischer

ข้าพเจ้า งง

[pee]

Who Are the Top 10 Violinists?
เว็บนี้ ตั้งคำถามไว้
https://violinspiration.com/

เจ้าของเว็บ เป็นสาวชื่อ Julia Termeer
มีกิจกรรมมากมายในเว็บ เป็นแม่ค้าดนตรี เน้นไวโอลิน ว่างั้นเหอะ

เธอตอบคำถามของตัวเอง ว่า 10 มือซอที่โด่งดังสุด คือ
Antonio Vivaldi
Niccolo Paganini
Pablo de Sarasate
Euguène Ysaÿe
Fritz Kreisler
Jascha Heifetz
David Oistrakh
Yehudi Menuhin

รายชื่อ 1-8 ก็ยอมรับได้แหละ
แต่พอถึงหมายเลข 9 กลิ่นทะแม่งโชยมา....

 
Itzhak Perlman


พอถึงหมายเลข 10 นี่ เน่าครับ


















 

Hilary Hahn

[K. PJ]

Who Are the Top 10 Violinists?
เว็บนี้ ตั้งคำถามไว้
https://violinspiration.com/

เจ้าของเว็บ เป็นสาวชื่อ Julia Termeer
มีกิจกรรมมากมายในเว็บ เป็นแม่ค้าดนตรี เน้นไวโอลิน ว่างั้นเหอะ

เธอตอบคำถามของตัวเอง ว่า 10 มือซอที่โด่งดังสุด คือ
Antonio Vivaldi
Niccolo Paganini
Pablo de Sarasate
Euguène Ysaÿe
Fritz Kreisler
Jascha Heifetz
David Oistrakh
Yehudi Menuhin

รายชื่อ 1-8 ก็ยอมรับได้แหละ
แต่พอถึงหมายเลข 9 กลิ่นทะแม่งโชยมา....

 
Itzhak Perlman


พอถึงหมายเลข 10 นี่ เน่าครับ


















 

Hilary Hahn

เอาของจริงที่เก็บไว้ในพิธภัณฑ์​ กับของคอมเมอร์เซี่ยนแบบของในตลาดนัด เอามารวมกันได้ยังไงเนี่ย