สีอิ่มสวยน่ะครับ ผมยังจบหลังกล้องไม่ได้สีแบบนี้ ต้องพยายามต่อไป
ยังใช้คำนี้ไม่ได้ครับ
ที่ได้คือรายละเอียดเท่านั้น ความเป็นวัตถุยังไม่ได้
ยังแยกสี พื้นผิว วันดุที่แตกต่างกันได้ไม่มากพอ
ต้องไม่มีอคติในการดูรูปครับ ใจต้องแข็ง
แม้จะชอบรูปนั้นมากหรือน้อยก็ตาม
การถ่ายหุ่นนิ่ง ยากกว่าถ่ายวิวครับ
หุ่นนิ่งที่ยากสุด คือ food เพราะต้องถ่ายให้ชวนกิน
อันนี้ยังไม่แสดงแม้แต่ความชวนดู
ถ้าไม่ถ่ายรูปนี้ผมคงไม่รู้ว่า R ตัวในรูปมันร้อนจนไหม้ไปแล้ว จะเห็นรอยขั่วมันร้อนจนแยกตัว และตรงลำตัว R มันปูดขึ้นมาเพราะความร้อนครับ ถ้าเป็นสมันหนุ่มๆ คงเห็นสบายๆ แก่แล้วถึงใส่แว่น สายตามมันก็สู้ตอนหนุ่มไม่ได้ ต้องใช้แว่นขยายส่องถึงจะระลึกถึงสายตาตอนหนุ่มๆ ได้ ว่าเราเคยเห็นหนามเล็กๆ ชัดแบบนี้สบายๆ
เห็นสีเหลืองๆ ที่พื้นแท่นเครื่องแอมป์ เลยคิดขึ้นได้ว่าตอนถ่ายนอกจากไฟนีออนกลมๆ บนเพดานหนึ่งดวง แล้วยังเปิดไฟหัวนอนแบบทั่งสะเตน 15 W อีกหนึ่งดวงครับ แสงจากหลอดไฟนี้คงส่องบางส่วนเลยทำให้สีแตกต่างกันของพื้นและสายไฟบางเส้นครับ
เรื่องหินเจียรกะทะนั้น คิดละเอียดจริงๆ หวิดสะหว่ะ ยังลืมคิดถึงข้อนี้ไปเลยครับ ความร้อนจากหินเจียรทำให้ผิววัตถุเปลี่ยนสภาพจริงครับ
