เคยอ่านหนังสือสัมภาษณ์เสี่ยบุญชัย เจ้าตัวเขาเล่าเองว่าช่วงต้มยำกุ้ง การเงินย่ำแย่มากๆ โดนธนาคารทวงหนี้ทุกวัน ที่พ้นวิกฤตมาได้เพราะเพื่อนถวัลย์ช่วยโดยการส่งรูปวาดจำนวนหนึ่งมาให้ ผมว่าน่าจะเป็นรูปชุดนี้แหละ
นี่คือเทคนิคการเล่าเรื่องที่ทำให้เกิดประเด็นตามต้องการ
ระหว่างวิกฤติต้มยำกุ้ง ราว 2540 ผมคุยกับประธานชินคอร์ป
(แกเป็นรุ่นพี่ช่างศิลป์ สนิทกับอาจารย์เปรื่อง ให้เงินส่วนหนึ่งมาช่วยพิมพ์หนังสือ "วิถีชนบท"
แล้วแบ่งไปพันเล่ม แจกในงานแซยิด คุณหญิงน้องสาวบุญธรรม)
ได้ความว่า ท่านบุญชัยไม่ได้ยากจนอะไรดอก เอาเงินนับไม่ถ้วนไปซื้องานศิลปะ
เห็นว่าได้งานพระบฎของท่านขรัวอินโข่งมาด้วย (อาจจะโดนหลอก)
ส่วนบริษัท ก็ปล่อยให้ตายไป เวลานั้น คาดว่าบริษัทโทรคมนาคมจะเหลือแค่ 2
คือชิน และกศท. เท่านั้น (จาก 6-7 เจ้า)
ไอ้ที่ว่า เอารูปมาใช้หนี้หรืออะไรทำนองนั้น เป็นการเล่าให้มันคลุมเครือ
สำนวนที่ผมได้ฟังมาคือ พี่หวัลสงสารที่เจ้าสัวเครียด เลยให้เด็กยกรูปม้ามาให้
บอกว่าตีราคาสามร้อยล้าน แล้วให้บอกว่าพี่ศิลปินสนับสนุนเจ้าสัว
ผมฟังแล้วขำ หนี้เป็นพันๆ ล้าน เกี่ยวรัยกับงานศิลปะ
แล้วศิลปินตัวคนเดียว จะมีผลกับหนี้ก้อนนี้หรือ
ตอนนั้น ต่างชาติจ้องอยากให้เจ๊ง จะได้เข้าซื้อถูกๆ เสียด้วยซ้ำ
สำหรับหนี้กิจการนั้น บริษัทเป็นคนละกระเป๋ากับเจ้าของ
หลักทรัพย์ค้ำประกันก็เป็นของบริษัท นี่คือกระบวนการปกติของการ
"ล้มบนฟูก"
คนรวยย่อมฉลาดในการก่อหนี้ครับ
