ผมเกิดและโตแถวชุมชนวัดดอน ผู้ชายที่นั่น สูบบุหรี่(แทบจะ)ทุกคน
แม้แต่ผู้หญิงไปจนถึงเด็ก
ตอนสี่ขวบ แม่จะสั่งให้ไปจุดบุหรี่
ผมก็ควักบุหรี่มาหนึ่งตัว (แม่ผมสูบพระจันทร์ พ่อสูบกรุงทอง)
จุดไม้ขีด อัดควันหนึ่งวาปแล้วส่งให้แม่
ผมก็เลยไม่รู้สึกว่ามันเป็นพิษภัยอันใด
พี่ชายทุกคนก็สูบ พ่อขอไว้ว่า เข้ามหาวิทยาลัยเมื่อไหร่ค่อยสูบนะ
ผมก็รอ เรียนชั้นมัธยมที่อำนวยศิลป์ เพื่อนสูบทุกคน ผมไม่อยู่คนเดียว
เรียนช่างศิลป์ เพื่อนสูบเกือบทุกคน ผมก็รอ วันแรกที่เรียนศิลปากร ซื้อบุหรี่สูบทันที
สูบมาจนถึงวันที่ 24 ธค. สึนามิเข้าใต้ คนตายมากมาย
ก็นึกว่า ถ้าเลิกบุหรี่แล้วอยู่กับลูกได้นานขึ้น ก็คุ้ม หยุดมาตั้งแต่วันนั้น
สมัยทำงาน บางวันดูดกว่า 2 ซอง
ตีว่าวันละซอง ปีละ 365 ซอง เท่ากับ 700 กว่ามวนต่อปี
สิบปีก็เจ็ดพันมวน ยี่สิบปีก็หมื่นสี่พัน สามสิบปีก็สองหมื่นกว่า
ถ้าคิดอย่างนี้ร่างกายเราก็มหัศจรรย์มาก ขับพิษอย่างที่เห็นออกมาง่ายๆ เลย
เพียงแต่บางคนไม่โชคดีอย่างนั้น พ่อผมเสียชีวิตเพราะถุงลมโป่ง
ผมก็รออาการตัวเองอยู่ หวังว่าจะรอด
ปล
ผมเลิกบุหรี่อย่างง่ายเลย แม่ผมก็เหมือนกัน บอกเลิกก็เลิก
ยังสงสัยว่า คนอื่นทำไมยากจัง
