บางที ยิ่งแก้ตัว ก็ยิ่งประจาน
"เมื่อได้คุยกับ ณัฐิยา ศิรกรวิไล ถึงเรื่องพล็อตของละครไทยที่คนมักพูดกันว่ามีแต่เรื่องซ้ำๆ เธอบอกว่า “มันนานแล้วเนอะ พี่เคยมานั่งดูสถิติจริงๆ โดยเฉพาะตอนนี้ พล็อตละครไทยหลากหลายมาก และเราเป็นประเทศที่กล้าทำละคร LGBT ที่คิดว่าน่าจะอันดับต้นๆ ของโลก ตอนนี้สัดส่วนละครวายเยอะมากในตลาด เยอะจนสาวกวายพูดว่าดูไม่ทัน แล้วเราจะมาใช้คำว่าละครไทยมันมีแต่อะไรเดิมๆ พี่ว่ามันเป็นภาพจำเก่าๆ คือ ณ ตอนนี้ ถ้าละครออกมาเดิมๆ คนไม่เอาด้วยซ้ำ"https://thematter.co/entertainment/interview-about-thai-dramas/92209คุณนักเขียนบท น่าจะพลาดในการด่วนสรุป
เธอบอกว่า พล๊อตไทย ไม่ได้ซ้ำซาก เธอรีบบอกว่า เราสร้างพล๊อตใหม่ เรื่อง LGBT เยอะระดับโลก เยอะจนสาวกวายพูดว่าดูไม่ทัน
อ้าว ก็แปลว่า ผลิตซ้ำจนบริโภคไม่หมด ก็แปลว่าซ้ำซาก มิใช่หรือ
ที่จริง ไอ้การอวดว่าทำ LGBT แยะนี่ มันไม่ได้แปลว่าเป็นการบ่งชี้ถึงคุณภาพเลย มันชี้ว่าตีบตันต่างหาก
แล้วยิ่งเธอพยายามอวยต่อไป ถึงความล้ำลึกของ "ละคอนน้ำเน่า" เธอก็ยิ่งเผยกำพืด ว่ารสนิยมเธอเอง ก็ประมาณนั้น
"เมโลดราม่าเจ๋งๆ มันสนุกนะ ง่ายๆ ในเน็กฟลิกซ์ ละครละตินที่เข้าเน็ตฟลิกซ์เป็นเมโลดราม่าทั้งนั้น พี่ยังดูเลย"แต่สุดท้าย ที่น่าผิดหวังก็คือ เธออ้างเรื่องเงิน
“ทุกวันนี้งบการทำละครของเราต่างกับเขาเยอะมากจริงๆ เยอะมากๆ บางช่องเต็มที่หลักแสนอะ ตอนนึงมีกี่นาที แต่เขาหลักล้าน แล้วของเขาบางทีอาจได้มาตอนละสิบกว่าล้าน ความยาวเขากี่นาที อันนี้คือความแตกต่างเรื่องคุณภาพ ซึ่งเชื่อมโยงกับต้นทุนเนอะ งบประมาณที่เราได้”มันน่าผิดหวังตรงที่ เธอไปแก้ตัวเรื่องความห่วยที่งบประมาณ ทั้งๆ ที่ในส่วนที่เธอรับผิดชอบนั้น มันวางอยู่บนกระบาล เอ้ย สมอง ต่างหาก
ก็ยอมรับไปตรงๆ ว่า โลกของดีชั้นมันแคบ ตีบ ตื้น และปลอม เพราะอีชั้นชอบของถูก พวกน้ำเน่า
อีชั้น ก็เลยทำได้เท่าที่ความฉลาดของตัวเองจะเอื้ออำนวย
ไม่ต้องชักแม้น้ำทั้งห้า เพื่อให้ตัวเองดูดีมีคลาสขึ้นมาดอก
งานที่เธอทำชิ้นหนึ่ง ผมได้บังเอิญดู (ประมาณ 30%) ร้อยเล่ห์เสน่ห์ร้าย 2545 ทั้งแต่ง ทั้งเขียนบท
เป็นงานอวยผู้ชายรวย หล่อ เหี้ย กับผู้หญิงโง่ โดยมีท้องเรื่องวนอยู่กับซ่อง หรืออาจจะดีขึ้นมาหน่อย คือเอ็นเตอร์เทนเม้นท์คลับ
พ่อผู้ชายเคยโกงพ่อผู้หญิง ก่อนตายสำนึกบาป ยกหุ้นคืนให้ครั้งนึง ผู้ชายงก เลยคิดแผนจับผู้หญิงทำเมีย
ที่ห่วยที่สุดในเรื่องก็คือ คนเขียนบท ไม่เคยมีความรู้เรื่องซ่องบนดิน บทก็เลยผิวเผินมาก กลายเป็นเรื่องกระกรี่ตบตีแย่งตัวผู้
กับผู้หญิงใจง่าย ที่ยอมเป็นเมียคนระยำ เพราะเหตุผลอันใดก็ไม่ทราบเหมือนกัน
พอมาอ่านคำโปรย ก็ถึงบางอ้อ เพราะเขียนว่า
เขาใช้ความรักเพื่อครอบครองทุกอย่าง
เธอสละทุกอย่าง เพื่อความรักเออ....ทีแท้มันเป็นเรื่องน้ำเน่า
หลงดีใจว่า เจอละคอนตีแผ่ด้านลี้ลับของสังคมสีเทา อุตส่าห์ดูไปตั้งหลายตอน
พระเอกคือไม้แขวนเสื้อหน้าหล่อ นางเอกก็เล่นบทเดียวซ้ำทุกเรื่อง
ส่วนเนื้อเรื่อง ไม่มีดีเทล แม้แต่การเกิดดับ การเป็นไปของอุตสาหกรรมโลกีย์
ไอ้เราก็แอบหวังว่าจะมีอะไรโยงถึงเสี่ยชูวิด หรือเจ๊อ้อย B&W พอให้ระทึกใจ
เปล่าเลยครับ โบ๋เบ๋ ว่างเปล่า
อืมม์ สรุปว่าไม่ซ้ำชากนะ
เพราะมันไม่มีอะไร พอจะสะท้อนอะไรที่ควรเป็นคุณสมบัติของมนุษย์มีปัญญาเลย
ก็แปลกดี
ประเทศอื่นทุ่มเงินล้าน สร้างอาหารปัญญา
พวกเธอทุ่มเงินแสนลงไปบนความว่างเปล่า
แม่ง โคตรรวยเลย
