ช่วงปิดเทอมครั้งนี้ผมรู้นิสัย หรือความชอบของลูกชายสองคนของผมดีขึ้น คือผมไม่ให้เล่นมือถือ ยกจอใหญ่ให้เขาดูยูทูปกัน ผมก็ดูกับเขาบ้าง ไม่ดูบ้าง แต่คอยสังเกตว่าเขาดูอะไรกัน
ลูกชายคนโต ชอบดูเรื่องรถยนต์ ดูการทำงานเครื่องยนต์ เกียร์บ็อค ทุกเรื่องของรถยนต์ และมอเตอร์ไซค์ ดูลึกๆ เช่นเรื่องเทอโบทำงานอย่างไร หรือเรื่อง ECU ทำงานอย่างไร ซึ่งผมก็ได้ความรู้เพิ่มเรื่องนี้ไปกับเขาด้วย บางทีเขาก็ถามเรา คือถ้าพี่ชายดูผมชอบมาดูกับเขาเพราะเราก็ชอบ เขาก็ซักถามตลอดเวลาถ้าไม่เข้าใจ เพราะดูภาษาอังกฤษด้วย ศัพท์ช่างเยอะครับ... คนพี่นี่เรียน English Program รร เชียงคำ ขึ้น ม. 3 อายุ 14 เต็ม สูง 180 ละ เริ่มเก็บศัพท์ได้เยอะ เวลาผมคุยกับลูกค้าฝรั่ง บางทีผมลืมศัพท์ ลูกชายช่วย บอกศัพท์ที่ผมติดให้ ผมเริ่มรู้สึกว่า เจ้าคนโตก็พอใช้ได้ตามสิ่งที่เขาชอบเขาถนัด แม้คณิตศาสตร์จะไม่เก่งนักก็ตาม
แต่น้องชายไม่ดูเลยเรื่องพวกนี้ พอถึงคิวพี่ชายดูเขาก็จะไปที่อื่น
ผมหวังว่าอาจได้คนพี่ที่จะชอบตามแนวผม ส่วนน้องชายนี่ผมดู.ไม่ออกจริงๆ ว่าเขาจะไปชอบแนวไหน
เมื่อก่อนเคยห่วงคนพี่ว่าเรียนคณิตศาสตร์ไม่เก่ง กลัวอนาคตจะทำมาหากินไม่ดีเท่าน้อง... แต่เมื่อเห็นความสนใจในเรื่องเครื่องยนต์แบบนี้เริ่มสบายใจกับคนพี่มากขึ้น
แต่ตอนนี้ผมสลับมาห่วงคนน้องมากกว่าซะแล้ว เพราะงานก็ไม่ค่อยเต็มใจช่วยเหลือเหมือนพี่ ค่อนข้างขี้เกียจ แม้แต่เรื่องเรียน กลัวสมองดีเรียนเก่ง แต่เอาตัวไมรอด...ขออย่าให้เป็นแบบนี้เลย
เกิดเป็นพ่อแม่คนนี่มันเหนื่อยใจ เป็นกังวลกับลูกมากๆ เลย... แต่ก็ดีใจทั้งสองคนเล่นเปียโนได้ดีพอควรทีเดียว... ในขณะที่ผมตอนนี้เล่นไม่ได้เลย เล่นได้แค่สล้อ กับไวโอลินเล็กๆ น้อยๆ แค่นั้น...เปียโนสองมือนี่ไปไม่เป็นเลยครับ... อาจเพราะว่าเด็กสองคนนี้เล่นกันมาตั้งแต่สี่ห้าขวบมั้ง คนเล็กหัดเคาะคีย์ตั่งแต่น่าสองขวบครึ่งตอนเข้าเรียนศูนย์เด็กเล็กในหมู่บ้าน
