คุณสมบัติสำคัญอย่างหนึ่งของสถาปัตยกรรม ซึ่งควรจะใช้คำว่า "คุณวิเศษ" แทนจึงจะเหมาะสมกว่า
นั่นคือการสร้าง "ประสบการณ์ใหม่" เมื่อเราผ่านเข้าไปในที่ว่างนั้นๆ
ผมเข้าวัดพระแก้วนับได้เป็นร้อยครั้ง ทุกครั้ง ได้รับ "ประสบการณ์ใหม่" เสมอ
เช่นเดียวกัน เมื่อเดินในวัดพระธาตุลำปางหลวง วัดโพธิ์ วัดอรุณ วัดสระเกษ วัดพระสิงห์...ฯลฯ
ล้วนแต่เต็มอิ่มไปด้วยประสบการณ์สดใหม่
ทว่า ครั้งสุดท้ายที่เดินในวัดสุทัศน์ น้ำตาร่วงอยู่ในอก
"ประสบการณ์ใหม่" ที่ประสบ มันกลายเป็นความสยดสยอง
พื้นรอบลานพระวิหารหลวง ซึ่งเดิมเป็นหินเก่า น่าจะปูมาตั้งแต่รัชกาลที่สองด้วยซ้ำ
ถูกคนใจทรามแซะทิ้ง เปลี่ยนเป็นแกรนิตขัดมัน แบบที่ใช้ในห้องส้วมโรงแรมห้าดาว
ผืนผิวขรุขระแต่มีระเบียบ สะท้อนวิธีคิดและรสนิยมของคนตั้งแต่กรุงแตก
ยั่งยืนผ่านกาลเวลามาร่วมสองร้อยปี แค่ไม่กี่เดือน วีดหลวงแห่งนี้ทำลายทิ้งอย่างไม่ใยดี
หินโบราณ ซึ่งแค่มูลค่าทางวัตถุ ก็สูงล้ำเพราะเป็นวัสดุชั้นดีเลิศ แพงกว่าหินกรุส้วมไม่รู้กี่ร้อยเท่า
ยังไม่นับคุณค่าทางกาลเวลาที่ฝังอยู่ในนั้น
แปรเปลี่ยนเป็นขยะที่ต้องทิ้ง
ช่างไม่รู้ดีชั่วเลยหนอ คนที่เกี่ยวข้อง
พวกรับเหมาคงยิ้มฟันแทบหัก เพราะได้ทองมาในราคาขี้หมา
แต่ขายในตลาดเฉพาะได้ในราคาสูงลิ่ว
รูปเปรียบเทียบ พื้นส่วมสมัยใหม่ทำเป็นลานประทักษิณามหาวิหารหลวง
กับการปูพินแบบดั้งเดิม
