จากประสบการณ์ทั้งชีวิตของผม พบว่า ประเทศไทย มีแต่ของปลอม
คนที่มีคุณค่า คือมีสติ มีความรอบรู้ มีวิจารณญาณ (อย่างทีมกู้ภัยหมูป่า)
มีไม่ถึง 10% ของพลเมืองที่พึงมี เจอคนเก่งจริง คุณภาพสูงจริง นับนิ้วมือได้
ครั้งหนึ่ง ผมเสนอรายงานที่พลิกความเข้าใจในศิลปะทวารวดี
อาจารย์ผู้สอน ให้ A
อีกปีผ่านไป รุ่นน้องมาบอกว่า อาจารย์แกโกรธมาก
บอกว่าผมไปลอกบทความฝรั่งมาดัดแปลง น่าจะให้ F
รู้สึกผิดหวังในระบบอย่างเหลือทน อาจารย์ท่านนี้ เป็นดร. และศาสตราจารย์ตั้งแต่ยังหนุ่ม
ใครๆ ก็ยกย่องว่า คือตัวแทนของท่านสุภัทรดิศ...ที่จริงเป็นเล็บท่านสุภัทรฯ ยังไม่ได้
บทความฝรั่ง คือชิ้นนี้
Indra's Heaven: A "Dharmacakrastambha" Socle in the Bangkok National MuseumRobert L. Brown
Ars Orientalis
Vol. 14 (1984), pp. 115-130
เนื้อหาต่างจากของผมโดยสิ้นเชิง แม้ว่าจะศึกษาวัตถุชิ้นเดียวกัน
ส่วนที่ต่างกันก็คือ เขาใช้คำว่า Dharmacakrastambha หมายถึงธรรมจักร พร้อมเสา
แต่เขาศึกษาแค่แท่นหัวเสา แล้วบอกว่าเป็นวิมานพระอินทร์ ซึ่งผิด
ผมไม่เคยอ่านบทความของเขามาก่อน และก่อนเสนองาน ได้ศึกษาหินก้อนนี้กว่า 2 ปี
จนสรุปได้ว่า
หินก้อนนี้ เป็นส่วนหนึ่งของเสาธรรมจักรที่มีความสูงมากกว่า 8 เมตร
พบทั้งวงล้อธรรมจักร แท่นหินรองรับ เสาหิน แท่นรองรับที่พื้นดิน
สามารถเขียนรูปจินตนาการออกมาได้อย่างสมบูรณ์
ที่สำคัญ หินจำหลักนี้ไม่ใช่วิมานพระอินทร์ Indra's Heaven
แต่เป็นจักรวาลย่อส่วน มีรูปสูรยะเทพทั้ง 4 ด้าน
นี่คือระดับสติปัญญาของคนระดับสูงสุดของระบบไทย
ช่างต่ำเตี้ยติดดิน ยังสู้ช่างเขียนพม่าที่ผมเจอที่ร่างกุ้งในช่วงเวลาเดียวกันไม่ได้เลย
