เพลงป๊อปที่ผมชอบฟังสมัยเด็กๆ

[pee]

ที่จริง ชีวิตของคุณปู่และคุณพ่อในแง่มุมเล่นของนอก
เป็นประวัติศาสตร์สังคมที่น่าศึกษา ทำปริญญาเอกได้เลย

เทียบรุ่นแล้ว คุณปู่น่าจะตรงกับยุคของพระยาอนุมานราชธน
คือราวๆ ปลายรัชกาลที่หก จนถึงสงครามโลก รวมประมาณ 30 ปีด้วยกัน
พระยาอนุมานฯ ก็เดินสี่พระยา แต่แกหาหนังสือ จนสุดท้ายก็สั่งหนังสือเอง

ใน "ฟื้นความหลัง" แกไม่ได้เล่าเรื่องพวกนี้ไว้



คงเห็นว่าไม่น่าสนใจ น่าเสียดาย
ที่จริงเรื่องพวกนี้จัดเข้าในหมวดประวัติศาสตร์สติปัญญาได้

[pee]

เพลงที่คุณพินิจชอบ เป็นสแตนดาร์ดป๊อปสายอเมริกัน
น่าจะเริ่มนิยมหลังสงครามที่อเมริกันชนะญี่ปุ่น เป็นฮีโร่ในสายตาคนไทย
ก่อนหน้านั้น เรานิยมยุโรป เพลงก็ฟังตามยุโรป

ฝรั่งที่ปรึกษารัฐบาลซึ่งยังตกค้างมาจากรัฐบาลสมบูรณาญาสิทธิราช
เป็นต้นทางนำรสนิยมทางวัฒนธรรมให้คนชั้่นสูง ก็เป็นคนยุโรป
ขนาดยุคนั้น นักเรียนนอกจากสหรัฐ ก็ยังสู้พวกอังกฤษ-ฝรั่งเศสไม่ได้

อีกช่องทางที่เพลงสากลจะมาถึงหูคนไทยก็คือวิทยุ
นี่ก็ต้องรอหลังสงครามอีกแหละ เพราะสถานนีโดนบ็อมบ์แหลก

ว่าไปแล้ว ของสะสมของคุณพินิจ ที่สูญหายไป
เป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ชุดสำคัญทีเดียว

[K. PJ]

ถ้าคุณพ่อยังอยู่ ผมคิดว่าของทุกชิ้นยังคงอยู่น่าเสียดายมากๆ  บางช่วงเวลา   ผมก็คิดถึงอดีตช่วงเด็กๆ  มีของเล่นสมัยคุณปู่แน่ๆ  เพราะมันเก่าเมื่อผมสี่ห้าขวบเช่นลังถ่านไม้ที่บรรจุถ่านได้สองแถวมีสองชั้นคือรวมแล้วสี่แถวยาวเกือบแขนครับ มีอยู่หลายอัน  (ที่บรรยายละเอียดเผื่อมีใครเคยเห็น)  การเข้าไม้ตรงมุมเป็นหางเหยี่ยว  งานประณีตสุดๆ  แต่ผมเอามาทำล้อลากเล่นซะงั้นเพราะมันเก่าเขาทิ้แล้ว  .....ลองคิดผมสี่ห้าขวบปี 2505  ของมันดูเก่าน่าจะเป็นหลายสิบปี....บ้านเราทำถ่านไฟฉายมาใช้กันนานมากเลยนะครับ....บ้านผมคงมีแอมป์หลอดเล็กๆ  ฟังกันก่อนปี  2500  แน่ๆ ครับ  ผมยังทันเห็นซากเครื่องหลอดครับ คือถ้าเป็นซากแบบนั้นผมคิดว่าอายุอาจย้อนไปอีก 30-40 ครับหรือน่าจะมากกว่านั้น  เดาไม่ถูกเพราะมันเก่ามากๆ  เหลือแต่แท่นเหล็กกับสายไฟและขั่วหลอด

ซากแอมป์ผมไม่แน่ใจว่าคุณพ่อผมจะได้ทันได้เห็นตัวเป็นๆ ของมันหรือไม่ (เรื่องนี้ผมยังงๆ เพราะของพวกนี้ ใครมีคงรักษากันดีมากๆ และมันไม่น่าเก่าขนาดนั้น) แต่คุณพ่อเรียน   International school   ทางจดหมายที่อังกฤษวิชาการสร้างแอมป์หลอด ( ตำราโดนปลวกกินนิดเดียวคุณแม่ผมเอาไปเผาทิ้ง บอกรกบ้าน งานนั้นผมโกรธคุณแม่ ขับรถกลับ  กทม. ทันที ช่วงนั่นผมอายุใกล้  20 ละครับ) ผมมีวิทยุฟังโดยรับเสียงจากต่างประเทศครับ (เป็นวิทยุที่มีแอมป์ในตัวเป็นอุปกรณ์การเรียนของคุณพ่อ) สายอากาศพาดผ่านหลังคาบ้านที่อยู่ วันที่ขึงสายอากาศวุ่นวายกันมาก ต้องปรับย้ายสายกันเพื่อให้มีเสียงดังแรงและชัดเจนสุดๆ  มีคนมาช่วยกันเยอะ ผมจำเหตุการณ์ตรงนี้ได้อย่างดี ตอนนี้เรามาอยู่บ้านไม้หลังใหม่ ผมคงอายุสี่หรือห้าขวบครับ

[K. PJ]

ผมโตมากับ Elvis Cliff Beatle ครับ    เพลง Standard เก่าๆนี่รู้จักตอนที่เรียนดนตรี ส่วนเพลง pop เก่าๆที่คุณพินิจยกตัวอย่างมาก็รู้จักเกือบหมดเพราะน้าผมเค้าฟังครับ เป็นเทปซะส่วนใหญ่ ของ Azona  เอามารวมๆ ผมยังเด็กอยู่ก็เอามาเปิดฟังดะ ชอบเพราะทำนองมันเพราะดี แม้จะไม่เข้าใจความหมายก็ตาม

แต่ที่ผมฟังจะฟังจากเครื่องเล่นไขลานครับ  เสียงแตกต่างจากยุคที่ใช้เทปตลัปอย่างมากครับ  ผมยังแกรมโมโฟนเล่นมันอยู่ถึงปี    2521   น้ำถ่วมที่บ้านอยุธยา  มิดหัวคน  แกรมโมโฟน น่าจะเก็บไว้ที่เพิงยุ้งข้าวครับ  มันคงจะจมน้ำเป็นเดือนไม่มีใครรู้  แล้วมันก็หายไปจากชีวิตผมหลังจากนั้น  คือผมไม่มีโอกาสเห็นซากของมัน คุณแม่บอกมันพังทิ้งไปแล้ว...รวมทั้งพวกเครื่องเสียงที่คุณพ่อทำไว้ด้วย  มิเตอร์กรอปไม้สุดคลาสสิกก็จากไปพร้อม กัน มันไปพร้อมกับน้ำท่วมในปีนั้นทั่งหมด

[K. PJ]

คนแก่ชอบคุยเริ่องเก่าๆ  นะ

มิเตอร์ตัวนี้คล้ายตัวแรกในชีวิตผมครับ...ตัวที่คุณพ่อได้มาจากโรงอินเตอร์ที่อังกฤษ จะไม่ทีสงิทโยกเหมือนของไอ้กันนี่  มันจะเป็นรูเสียบเพื้อวัดค่าอาร์หรือโวลที่เราต้องการให้เหมาะกับค่าที่จะวัดครับ..
แต่เคสชิ่งเหมือนกันแดะ....คุณพ่อสั่งซื้อมาสองตัว....ตอนหลังมันเริ่มเจ๊ง...เราก็ช่วยกันยำจนเหลือใช้งานได้เพียงตัวเดียว..มิเตอร์ตัวนี้สอนผมวัดไฟถ่านเป็นตั่งแต่สี่ห้าขวบจนถึงอายุ  20  มันก็หายไปกับน้ำท่วมเช่นกันครับ

[wang]

อ่านสนุกมากครับ เห็นภาพสมัยเด็กๆเลย ผมคงไล่เลี่ยกับคุณ Karin ได้ฟัง Elvis Cliff Beatles กับ สุรพล ทุกวัน ตั้งกะ 3-4 ขวบ ผมฟังจากวิทยุที่ข้างบ้านเปิด ของเค้าใช้บลาวฟุ้งเครื่องใหญ่ ที่บ้านผมมีแค่กระเป๋าหิ้ว ฟังเสียงที่ลอดฝาไม้ข้างบ้านมา ชอบมากกว่า แสดงว่าหูทองมาแต่เด็ก 

แต่เดี๋ยวนี้ผมชอบเพลงที่พี่พินิจฟังตอนเด็ก คือกลับไปชอบเพลงยุคก่อนเกิด 40-50 โน่นเลย Frankie Laine นี่ชอบมาก

ขอไล่อ่านกระทู้ย้อนหลังก่อน ช่วงนี้งานกระจุกมากทำไม่ยอมเสร็จสักที คงจะทำงานช้าลงตามวัย ขออ่านอย่างเดียวก่อนครับ

[pee]

รุ่นเอลวิสนี่ถือว่าเป็นรุ่นพี่ของผม ผมจะโตมากับบิทเติล
ดังนั้นสมัยที่ผู้จัดไทยจับคลิฟ กับเอลวิสมาเปรียบมวยกัน
ผมก็เลยมองว่า เอ้าท์" อ่ะ เพราะมันตกยุคไปแระ

ที่จริงเพลงฝรั่งที่ผมร้องได้เพลงแรกคือ จูดี้
https://www.youtube.com/watch?v=Y_IRQCFRB5M
<a href="http://www.youtube.com/watch?v=Y_IRQCFRB5M" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=Y_IRQCFRB5M</a>

การ์ตูนหนูจ๋าเขาลงเนื่อร้องไทยเสียงฝรั่งไว้


ฮา

ทิลลอสันชอบมาเมืองไทยมาก

[K. PJ]

เพลงสาวนุ่งกางเกงยีนฟิทนี่ทำเป็นแผ่นสะปีด  45  แระ!  เป็นเพลงรุ่นใหม่ที่ชอบครับ...แต่ผมกับคุณพ่อก็มีแผ่นเขานะและชอบด้วย ( รวมทั้งเพลงเพลงมองดาว แล้วก็ว่าจะจนจะรวยไม่สนด้วย) เพลงพวกนี้ ปิดแผ่นยังร้องได้จบเพลงครับ

แต่เดอะบิทเทิ้นผมเกลียดเขาตรงเอาเพลง  Yesterday  มาร้องฟังแล้วผมอยากอวกครับ  ของเก่า  เขาทำมาดีแล้วเสือกไปแปลงของเขาเหมือนพวก  AF  เฮ่อ!

ผมยังชอบคลิฟร้องหลายเพลงแบบเอามาเล่นกีตาร์ตอนหนุ่มอีกเช่น  Ever green tree

[K. PJ]

https://youtu.be/ckKeQNCyPBU

การหาเพลงเวอร์ซั่นที่เคยฟังเจอ  ไม่ใช่ง่ายๆ  เหมือนกันครับ  และยิ่งยากขึ้นไปอีกคือเสียงต้องดิบๆ แบบเปิดจาเครื่องเล่น   Gramophone ครับ  ตัวอย่างเพลงนี่ถูกเวอร์ซั่นที่เคยฟังตอนเด็กๆ   แต่เสียงถูกคนมือบอนเอามาขัดเกลาใหม่ ฟังเซ็งนิดๆ ที่เสียงก้องของปากฮอร์นจากเครื่องแกรมโมโฟนถูกตัดทิ้ไป รวมทั้งเสียงสรกปรกของร่องเสียงหายไป  บรรยากาศเลยยังไม่ค่อยใช่นักสำหรับผมครับ....แต่คนยุคใหม่คงชอบเสียงสะอาดๆ แบบนี้มากกว่า

https://youtu.be/viyvsknvSYs

ยิ่งมาเจอแบบี้  คนหัวโบราณก็เซ็งละเหี่ยใจครับ  ส่วนมากหลายๆ เพลงเอามาร้องกันใหม่  คงเจอพวก   AF   เอามาปรับให้ถูกใจคนรุ่นใหม่  คงเหมือนเทนเนสซี่วอลทซ์ ร้องใหม่ยานจนผมเซ็งสุดๆ

อาจดีถูกใจสำหรับคนยุคใหม่  แต่มันเลวและห่วยมากสำหรับคนที่เคยฟังออริจินัลมาก่อนครับ

[pee]

แนะนำแชนแนลนี้ครับ
vdiscdaddy
https://www.youtube.com/user/vdiscdaddy/videos
I am in search of V-Disc Records and the other materials surrounding this program. I  like to share the music, history and background of this little known program from the 1940's. You can find more information about the V-Disc program and other programs during this same time by clicking on the button below "vdiscdaddy.com". Thank you for sharing in this site.

สะสมแผ่นครั่งรุ่นสงครามโลก V-Disc
เมกาทำส่งบำรุงขวัญทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง

เป็นจุดเริ่มต้นการครอบโลกทางรสนิยม

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=KwtgfY8t234" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=KwtgfY8t234</a>
https://www.youtube.com/watch?v=KwtgfY8t234

[K. PJ]

https://youtu.be/7AgHh249cR4

เจอเพลงรุ่นคุณพ่อผมฟังแผ่นเดียว เสียงต้องคล้ายๆ  แบบนี้ถึงจะใช่ครับ...
จากไล่ฟังไปหลายสิบคลิป ครับ...นอกนั้นแผ่นรุ่นใหม่กว่าสะไตย์การร้องไม่ค่อยเก่าๆ  ครับ  .....สีแผ่นเสียงของคุณพ่อมักมีฉลากเป็นสีน้ำเงินแบบในคลิปนี้เป็นส่วนใหญ่ครับ  พอเปิดฟังก็ใช่เลย  เสียงต้องออกมาแบบนี้ครับ  แผ่นสีขาวเขียน   V disc   เสียงเหมือนอัดยุคใหม่  ๆ
  กว่าครับ

คุณพ่อน่าจะสั่งแผ่นเสียงจากอังกฤษมากกว่าอเมริกาครับ ตราหมาจากอเมริกาก็มีแต่มีน้อยซึ่งส่วนมากเป็นเพลงใหม่ๆ  อย่างเทนเนสซี่วอลทซ์ครับ  เพราะจำได้ว่าของคุณพ่อทุกชิ้นจะทำจากอังกฤษทั้งหมด

[wang]

   เสียงดีมากๆครับ ทั้งสองแชนแนล   

[K. PJ]

  เสียงดีมากๆครับ ทั้งสองแชนแนล   

เสียงชัดสะไตย์เมกัน  แบบนี้ผมฟังแล้วไม่คุ้นเลยครับ  ไล่ฟังมาหลายคลิป  มั่นใจว่าไม่ใช่สะไตย์เสียงแบบที่ผมเคยมีครับ

[pee]

แผ่นสีขาวเขียน   V disc   เสียงเหมือนอัดยุคใหม่  ๆ  กว่าครับ

V-Disc หน้าขาวนี่คือของแท้ครับ ผลิตให้กองทัพโดยเฉพาะ
เสียงดีตามมาตรฐาน RCA ยุคนั้น เสียงแย่ทหารเอาตาย
เพราะบางคนอาจจะได้ยินมันเป็นครั้งสุดท้าย

มาตรฐานทหารคือสูงสุดของยุคนั้นละครับ

จากwiki
V-Disc ("V" for Victory) was a record label that was formed in 1943 to provide records for U.S. military personnel. Captain Robert Vincent supervised the label from the Special Services division.
The label was a morale-boosting initiative involving the production of recordings during World War II by arrangement between the U.S. government and record companies. Many popular singers, big bands, and orchestras recorded V-discs. The name referred to both the label and the discs, which were 12-inch vinyl 78s produced from October 1943–May 1949

[pee]

แผ่นสีขาวเขียน   V disc   เสียงเหมือนอัดยุคใหม่  ๆ  กว่าครับ

V-Disc หน้าขาวนี่คือของแท้ครับ ผลิตให้กองทัพโดยเฉพาะ
เสียงดีตามมาตรฐาน RCA ยุคนั้น เสียงแย่ทหารเอาตาย
เพราะบางคนอาจจะได้ยินมันเป็นครั้งสุดท้าย

มาตรฐานทหารคือสูงสุดของยุคนั้นละครับ

จากwiki
V-Disc ("V" for Victory) was a record label that was formed in 1943 to provide records for U.S. military personnel. Captain Robert Vincent supervised the label from the Special Services division.
The label was a morale-boosting initiative involving the production of recordings during World War II by arrangement between the U.S. government and record companies. Many popular singers, big bands, and orchestras recorded V-discs. The name referred to both the label and the discs, which were 12-inch vinyl 78s produced from October 1943–May 1949