คือรถเสือภูเขา ผมแทบไม่มีความรู้เลยครับ ผมตามแต่เสือหมอบ

รถผมเองตอนนี้หนัก 6.7 กก. ซึ่งถือว่าเบามาก และเบาเกินไปครับ
งานแข่งอย่าเป็นทางการจะกำหนดน้ำหนักรถแข่ง ไม่ให้ต่ำกว่า 6.8 กก.ครับ
ถือเป็นการเอาเปรียบผู้แข่งขันรายอื่น
เหมือนกับไม้กอล์ฟบางรุ่นแหละครับที่ห้ามใช้แข่ง ด้วยเหตุผล มันดีเกินไป

สักพัก ผมคงมีการเปลี่ยนแปลงอุปกรณ์อีกรอบ
แฟนผมได้ cipollini มือสองมาคันนึง ชุดขับเป็น sram red
แต่แฟนผมถนัดการเปลี่ยนเกียร์ของตระกูลชิมาโน่ไปแล้วไม่อยากปรับตัวอีก
ผมก็คงจะย้ายชุดขับชิมาโน่ของผมไปใส่แทน สลับกัน อิอิ หวานหมู แฮ่...

ไอ้เรื่องที่พี่พีว่า การวิ่งเหมือนเอาขาตำโลกนี่ จริงแท้แน่นอนเลยครับ
ทุกก้าวที่ผมวิ่ง ผมก็คิดยังงั้นอยู่
แต่การวิ่ง มันลดน้ำหนักได้ชัดเจนกว่าปั่นจักรยานจริงๆครับ
สิ่งที่เราต้องประเมินเอาเองคือน้ำหนักตัวเรามากเกินไปแค่ไหน ตัวผมเองเชื่อว่าคนที่หนัก 90โลร้อยโลขึ้นไป ไม่ควรวิ่ง
เข่าจะรับภาระหนักเกินไป มันจะได้ไม่คุ้มเสีย แต่บางคนที่ตัวหนักมากก็ยังวิ่งได้ นั่นก็วิจารณญาณของเค้า เข่าของเค้าเอง แล้วแต่เค้าเถอะครับ

แต่ยืนยันว่า วิ่งน้ำหนักลงได้เยอะกว่าปั่นจริงๆครับ ผมถึงพยายามมาวิ่งเสริมด้วย  แฮ่...

นี่ดูที่เค้าปั่นแล้ว แทบจะไม่ค่อยได้ออกแรงกันเลย
เพ่เล่น จานเล็กสุด เกียร์บนสุด ยิ๊กๆ แต่รถไม่ค่อยไป

เมื่อก่อนผมก็คิดแบบพี่เลยครับ
ว่าอะไรของมัน รถชั้นยังแซงแกได้สบายมาก

พอมาสนใจศึกษาจริงๆ มันเป็นการฝึกรอบขาครับ
ที่ผมเคยบอกว่าคนเราจะมีรอบขาธรรมชาติของตัวเองอยู่ จะปั่นได้นานที่สุดโดยที่ยังทนเมื่อยไหว
มันเหมือนกับวงสวิงของกอล์ฟ
วงเดียวกันตลอด เปลี่ยนเหล็ก ก็คือได้ระยะมากน้อยตามเบอร์เหล็ก
ปั่น ก็รอบขาเดียวกัน ความช้า-เร็วขึ้นอยู่กับเกียร์ที่ใช้ครับ
ยกเว้นขึ้นเขาชันๆ อันนั้นอีกเทคนิคไปเลย

ผมเอาไฟล์ pdf มาเสริมให้ครับ
มีสารพัดรถเลย ท่าขี่ก็ต่างๆกันไปครับ
แต่ไม่ละเอียด มีองศา เท่าของพี่ kpj นะ
http://www.hr.ubc.ca/ergonomics/files/Bike-Ergonomics-reduced-size.pdf

ถ้าหลานยังพัฒนาการปั่นต่อได้ พี่น่าจะส่งเค้าให้สูงที่สุดนะครับ
เขายังเด็ก กำลังแข็งแรงเพิ่มขึ้นทุกวัน
พี่พาเขาไปพบประสบการณ์ ยิ่งมากยิ่งดีครับ

ผมเคยซื้อจักรยานแม่บ้านของ LA bicycle รุ่น Urban Retro ใหม่เอี่ยมออกร้านมาในราคาหมื่นถ้วน
มันสวยมาก ปั่นสบาย อารมณ์เหมือนจักรยานราเลย์ เมื่อก่อนเลยครับ
มีเกียร์ดุม 3 เกียร์ด้วย
รถใหม่ๆ มันนุ่ม มันลื่น ปั่นชิลแล้วอารมณ์ดี มากเลยครับ
เสียดายที่ตอนนั้นในบ้านมีหลายคัน แฟนผมพูดว่าจะขาย เย็นวันนั้นญาติก็มาเอาคันนี้ไปเลย เสียดายครับ

เยี่ยมครับพี่

ที่พี่ฆฤณ ให้แบ่ง 3 ส่วน
ผมให้แรง 50 เทคนิค 20 รถ 30 ครับ

เรื่องแรง เรื่องอึด คงไม่ต้องอธิบายอะไรแล้ว ถ้าอึดก็ไปได้หมด ไปได้ทุกที่

ครั้งแรกที่ผมไปขึ้นเนินซึมๆแถวเมืองกาญจน์ ผมตะคริวขึ้น ทั้งๆที่ปั่นมาพอสมควรมีกำลังขาดีอยู่
เพราะผมปั่นแบบเหมือนทางราบ เนินซึมมันไม่ชันแต่มันค่อยๆเอียงขึ้นแต่มันยาวหลายกิโล
เติมแรงไปก็หายไปหายไป เมื่อยขามาก จนเป็นตะคริว
กลับมาหาเทคนิค ก็พบว่า เพียงแค่เราออกแรงขาเหมือนใช้ส้นเท้ายันออกไป มันเมื่อยข้อเท้าและหน้าแข้งน้อยลงกว่าใช้กลางฝ่าเท้ากดลงเหมือนอย่างปั่นทางราบ เยอะเลยครับ เดี่ยวนี้เจอเนิน หรือลมพัดสวน ผมออกแรงให้ผ่านทางส้นเท้า เลยครับ เบาแรงลง

ส่วนรถ ถ้ามันเบา แรงเสียดทานน้อย ยางหน้าเล็ก มันก็จะกินแรงเราน้อยลง เมื่อเราเสียแรงน้อย เราก็จะไปได้ไกลขึ้น ในเวลาที่เท่ากันครับ
ตอนผมปั่นให้ระยะทางเกิน 100 กม.ครั้งแรก ผมเกาะกลุ่มนำไปได้สัก 70 กว่ากิโล แล้วผมก็หมดแรงหลุดกลุ่ม
คราวนี้มาเจอ ลมพัดสวนปั่นอย่างเดียวดาย แรงก็หมดไปแล้ว 30 กม.สุดท้าย ผมใช้เวลาพอๆกับ 70กม.ตอนแรงไม่หมดเลย
ความรู้สึกของผมตอนนั้น คือรถหนักมาก อยากจะถอดๆชิ้นส่วนทิ้งไป ให้เบาลงสักครึ่งกิโล ให้จ่ายเท่าไหร่ก็เอาทั้งนั้นเลยล่ะครับ 55555