6050c ตาหลกดี แต่นึกอีกที เทปรีลไม่ยิ่งลำบากกว่าเยอะเหรอ ใส่เทปแบบเปลือยๆตั้งสองอัน แถมต้องดึงเทปออกมาพันเข้ากับแกนเปล่าอีกข้าง มันทุลักทุเลกว่าเยอะครับ
เฮียหวังไม่เคยเล่นเทปรีล จึงไม่รู้ว่า มันคูลมาก
ไม่มีทางสร้างความผิดพลาดโง่ๆ แบบ 6050c ได้เลยครับ
ประการแรก เทปรีลชิ้นใหญ่มาก หยิบจับจึงต้องระวัง
มันมีพิธีกรรมมากกว่าแผ่นเสียงอีก
อย่างแรก เวลาเล่นเสร็จ ต้องเก็บหางเทปให้เรียบร้อย ใส่กล่องปิดฝาเก็บทันที
คนเล่นจะทำเป็นอัตโนมัติเสมอ
ประการที่สอง เครื่องเคราชิ้นใหญ่ ทำงานสะดวก ไม่ได้เล็กจิ๋วอย่างแคสเส็ท
เวลาลากเทปเข้าร่อง ก็เหมือนร้อยรูเข็มแต่ใหญ่กว่าร้อยเท่า จึงไม่มีพลาด
ก่อนเล่นจริง ก็ต้องตรวจสอบทุกจุดอีกครั้ง โดยยังไม่เปิดเครื่อง
ไม่เหมือนเทปตลับ ที่ใช้งานง่าย จึงทำลวกๆ ได้
แล้วราคาไม่แพงเหมือนรีล เลยไม่ค่อยใส่ใจ
บางทีก็วางตลับเทปทิ้งๆ ไว้ เพราะเห็นว่ามันห่อหุ้มตัวเองไว้ดีแล้ว
เทปรีลเป็นงานละเอียด ผมกับเพื่อนเอามาตัดต่อใหม่กันด้วยซ้ำ
คือตัดส่วนที่ไม่ต้องการทิ้ง เอาเทปแปะด้านหลังซึ่งเป็นด้านที่ไม่ได้สัมผัสกับหัวอ่าน
ด้านที่สัมผัสก็จะเป็นแค่รอยต่อ ซึ่ง(แทบจะ)ไม่มีผลต่อสัญญานเลย
ตัดต่อฟิล์มหนัง ก็ทำแบบนี้เหมือนกัน
พูดแล้วก็นึกถึงเรื่องสั้น "ความเงียบ" ของไฮน์ริช โบลล์
เรื่องของพนักงานสถานีวิทยุที่ต้องตัดช่วงเงียบจากเทปสุนทรพจน์ของท่านผู้นำออกมา
เพราะท่านไม่อยากให้ความเงียบไปลดทอนอำนาจของคำพูด
พนักงานก็เอาเทปความเงียบนี้ มาต่อกันเป็นเทปใหม่ ฟังอย่างมีความสุข
