เด็กๆ ผมจำได้บ้านเก่าหลังแรกมีรูปเก่ามากๆ น่าจะเป็นบรรบุรุษ แก่มากๆ มีหนวด หน้าตาดุ ตาปลาดุก แต่งชุดข้าราชการเก่าๆ มีเหรียญตราติดหน้าอกเยอะมากๆ อาจเป็นคุณทวดผมมั้ง (ภาพยังติดตาจนถึงวันนี้) อาจมีเพื่ิอนเป็นฝรั่ง ช่วงนั้นเมืองไทยข้าราชการอาจติดต่อฝรั่งกันแล้วนะครับ ถ้าจะพูดถึงเพื่อนที่อาจแนะนำเพลงได้ อาจเป็นช่วงนี้หรือเปล่า ไปๆมาๆ คุณปู่ทวดผมอาจเป็นคนฟังเเละเลือกซื้อเพลงละมั้ง เพราะคนอื่นมีความเป็นไปได้น้อยมาก พร้อมทั้งคุณย่าทวดเลือกเพลงฉ่อย (เพลงฉ่อยคุณย่าทวดเป็นคนสั่งซื้อมาฟังเองร้อยเปอร์เซนต์ คงมีอยู่คนเดียวที่ฟัง) น่าจะมีเหตุผลลองรับมากกว่า (เดิมใช้ความคิดตื่นๆ แบบเด็กๆ สรุป จากคุณพ่อผมไปเป็นคุณทวดซะแล้ว) เท่าที่รู้คุณย่าเคยบอกว่าคุณปู่ผมชอบเลี้ยงม้าและชอบขี่ม้าเท่านั้นเองครับ (และคณย่ายังบอกว่าคุณปู่ผมเสียชีวิตเร็วเพราะร่างกายกรอบจากการขี่ม้า แต่ผมไม่เชื่อ ขี่ม้าน่าจะแข็งแรงมากกว่านะ) ในขณะที่ชาวบ้านเลี้ยงแต่วัวควาย มีของหลายอย่างในบ้านที่ได้จากการพระราชทานมาเช่นพานทองคำแท้ๆ (คุณย่าบอกผม) ผมเคยจับของชิ้นนี้ น่าจะหนักเกือบครึ่งกิโล น้องสาวผมเก็บของพวกนี้ทั้งหมดรวมทั้งพระดีๆ ที่จริงคุณย่าจะให้ผม แต่ผมก็ไม่สนใจทวงเพราะที่นาคุณย่าทำพินัยกรรมไว้ให้ผมเยอะกว่าใครๆ พอแล้ว. แล้วน้องสาวก็โอนเมทของคงไม่ไปไหนอยู่ดี
